Сураи Сад — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «فَسَخَّرْنَا»: пас ром ва итоаткор гардондем.

— «رُخَاءً»: нарм ва осонҳаракат, бешубҳа ва бесарсуру садо.

— «حَيْثُ أَصَابَ»: ба ҳар ҷое ки ӯ қасд мекард ва мехост.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Сулаймон (алайҳис-салом) аз Парвардигораш омурзиш ва подшоҳии бузург талаб кард, Худованди мутаъол дуои ӯро қабул намуд ва бодро ба фармони ӯ итоаткор гардонд. Ин бод бо тамоми қувват ва суръаташ барои Сулаймон нарм ва осонгардон шуда буд, то ӯро ба ҳар ҷое ки мехост, бибарад. Ҳеҷ изтироб ва нооромӣ дар он набуд ва ба фармони Сулаймон бидуни таъхир ҳаракат мекард. Ин неъмате бузург ва мӯъҷизае равшан аз ҷониби Худо барои бандаи шукргузораш буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованди мутаъол дуои бандагони солеҳи худро қабул мекунад ва ба онҳо аз неъматҳои бузург ато менамояд.

— Итоаткории махлуқот ба фармони Худо нишонаи қудрати комили Ӯст; бод бо тамоми қувваташ ба амри Парвардигор барои бандаи солеҳ ром мешавад.

— Ин оят моро ба дуо, таваккул ва умедворӣ ба Худо тарғиб мекунад, зеро Ӯ ба ҳар чизе тавоност.

— Шукргузорӣ ба неъматҳои Худо сабаби афзун шудани онҳост, чунон ки Сулаймон (алайҳис-салом) шукргузор буд ва Худо неъматашро афзун кард.

— Ислом дини ақл, мӯъҷиза ва роҳи пайвастагӣ бо Парвардигор аст; ҳар кас ба сӯи Худо рӯй оварад, Ӯ ӯро танҳо намегузорад.