سوره ص — آیه 35

معانی کلمات:

• اغْفِرْ لِي: گناهانم را ببخش و بپوشان.
• هَبْ لِي: به من عطا کن و ببخش.
• مُلْکًا: فرمانروایی و حکومتی.
• لَا یَنبَغِی: سزاوار و شایسته نباشد؛ یعنی برای کسی میسّر و ممکن نباشد.
• الْوَهَّاب: بسیار بخشاینده و عطاکنندهای که بدون چشمداشت، پیوسته میبخشد.

تفسیر آیه:

حضرت سلیمان علیهالسلام پس از آن آزمایش الهی و توجّه به خطای خود، به درگاه پروردگار روی آورد و با فروتنی و پشیمانی عرضه داشت: «پروردگارا! گناه مرا ببخش و بیامرز». او از خداوند نه تنها طلب آمرزش کرد، بلکه درخواستی بزرگ و ویژه داشت؛ او از خدا خواست حکومتی به او عطا کند که پس از او برای هیچکس در جهان میسّر نباشد و کسی نتواند به چنین فرمانروایی دست یابد. این درخواست نه از روی دنیاطلبی یا حسادت نسبت به دیگران بود، بلکه او میخواست این موهبت، نشانهای از کرامت الهی و معجزهای برای اثبات نبوتش باشد و قدرت خداوند را به جهانیان بنمایاند. او در پایان این دعا، خدا را با صفت «الوهّاب» خواند و اعتراف کرد که تنها اوست که بخششهای بیپایان و عطایای بزرگ را بدون هیچ منت و محدودیتی به بندگان شایستهاش ارزانی میدارد.

فواید و پیامهای آیه:

1. توبه و بازگشت به خدا: حتی پیامبران معصوم نیز هنگام لغزشهای جزئی، به درگاه خدا توبه میکردند و این درس بزرگی برای ماست که هیچگاه از رحمت الهی ناامید نشویم و پیوسته به سوی او بازگردیم.
2. آمرزشخواهی، مقدمه دریافت نعمتها: حضرت سلیمان ابتدا طلب مغفرت کرد و سپس درخواست ملک عظیم نمود؛ این نشان میدهد که پاکی از گناه، زمینهساز دریافت فیوضات الهی است.
3. عظمت و کرامت الهی: خداوند میتواند نعمتهایی به بندگانش بدهد که در تاریخ بینظیر باشد؛ این آیه ما را به امیدواری به فضل بیپایان خداوند دعوت میکند.
4. اخلاص در دعا: سلیمان علیهالسلام ملک را برای افتخار دنیوی نخواست، بلکه برای نشان دادن قدرت الهی و پیشبرد اهداف معنوی درخواست کرد؛ ما نیز باید در دعاهای خود، اهداف والا و خدایی داشته باشیم.
5. شناخت صفات خدا: توجّه به نام «الوهّاب» ما را ترغیب میکند که از بخشندهترین بندگان، با امید و اطمینان درخواست کنیم و بدانیم که او هرگز دست نیازمندان را خالی برنمیگرداند.