Surja Sad — Ajet 49

Kuptimet e fjalëve:

• Dhikër (ذِكْرٌ): Këtu do të thotë nder, lavdërim i bukur dhe përmendje e mirë.
• Mutekkinë (لِلْمُتَّقِينَ): Ata që i frikësohen Allahut, i binden Atij dhe i shmangen asaj që Ai e ka ndaluar.
• Husnul meab (لَحُسْنَ مَآبٍ): Kthim i bukur dhe përfundim i mirë, pra Xhenneti.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i thotë Profetit të Tij (salallahu alejhi ve sel-lem) se ky Kuran që po i shpallet atij është nder, lavdërim dhe përmendje e mirë për të dhe për popullin e tij. Ai është një kujtesë dhe nder që i ka dhënë Allahu atij dhe umetit të tij.

Më pas, Allahu i Lartësuar njofton se për ata që i frikësohen Atij, që i binden urdhrave të Tij dhe i largohen ndalesave të Tij, do të ketë një kthim shumë të bukur në botën tjetër. Ata do të jenë në Xhennete të përjetshme, me dyert e hapura, të mbështetur në divane të stolisura, duke kërkuar çfarë të dëshirojnë nga frutat e shumta dhe pijet e këndshme, gjithçka që ua dëshiron shpirti dhe ua kënaq sytë. Ky është përfundimi i tyre i lavdishëm dhe shpërblimi i tyre i madh.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na tregon se Kuranin e shenjtë e ka nderuar Allahu, dhe ai që i përmbahet atij, ngrihet në nder dhe lavdi tek Allahu dhe ndër njerëzit.
2. Në këtë ajet ka nxitje për t'u bërë prej njerëzve të devotshëm (mutekkinë), sepse ata kanë një të ardhme të bukur dhe një përfundim të mrekullueshëm.
3. Ajeti na mëson se shpërblimi i vërtetë nuk është vetëm në këtë botë, por shpërblimi më i madh dhe më i përhershëm është në botën tjetër, prandaj duhet të punojmë për të.
4. Përmendja e mirë dhe lavdërimi i bukur është një nga dhuratat që Allahu u jep robërve të Tij të sinqertë, siç e bëri me Profetët e Tij.