سوره ص — آیه 49

معانی کلمات:

• ذِکر: یادآوری، شرف و ذکر جمیل.
• مَآب: بازگشتگاه، مرجع و سرانجام.

تفسیر آیه:

این قرآنی که بر تو نازل شده است، ذکر و شرفی برای تو ای پیامبر و قوم توست؛ زیرا در آن یاد و نام نیک انبیای پیشین و امتهایشان آمده و این خود مایهی افتخار و بلندی مرتبه است. همچنین برای پرهیزگارانی که از خداوند پروا میکنند و اوامر او را به جا میآورند و از نواهیاش دوری میگزینند، بازگشتگاه و سرانجامی نیکو در پیش است. آنان در بهشتهای جاودان جای میگیرند که درهایشان به رویشان گشوده است و بر تختهای آراسته تکیه میزنند و هر میوهای که بخواهند و هر نوشیدنی که دلشان بخواهد، برایشان فراهم است. این وعدهی الهی برای متقین قطعی و حتمی است.

فواید و پیامهای آیه:

• قرآن کریم مایهی شرف و سربلندی امت اسلامی است و تلاوت و عمل به آن، انسان را به درجات عالی میرساند.
• تقوا و پرهیزگاری، کلید رسیدن به سعادت ابدی و خوشبختی جاودان است.
• پاداش متقین نه تنها در آخرت بلکه در دنیا نیز با ذکر جمیل و نام نیک همراه است.
• خداوند وعدهی خود را دربارهی پاداش نیکوکاران تخلفناپذیر میداند و این مایهی امیدواری و انگیزه برای بندگان مؤمن است.