Сураи Сад — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «رِزْقُنَا»: рӯзии Мо, яъне он неъмате, ки Мо медиҳем.

— «نَفَادٍ»: тамом шудан, ба охир расидан, нест шудан.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ин неъмате, ки барои парҳезгорон омода шудааст, рӯзии Мост барои онҳо дар рӯзи қиёмат. Ин рӯзӣ ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва қатъ намегардад, балки абадӣ ва ҷовидонӣ аст. Ҳар он чизе, ки дар биҳишт аст, аз неъматҳои гуногун ва лаззатҳои бепоён, ҳамешагӣ идома меёбад ва ҳеҷ камӣ ва фарсудашавӣ ба он роҳ намеёбад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба муъминон умед ва рӯҳбаландӣ мебахшад, ки подоши некӯкорӣ ва парҳезгорӣ дар охират бепоён ва ҷовидонӣ аст.

— Он моро ба сӯи амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро неъматҳои дунё фанопазир ва гузарандаанд, аммо неъматҳои охират абадӣ ва пойдор мебошанд.

— Ин оят исбот мекунад, ки Худованд саховатманд ва бахшанда аст ва рӯзии бандагони солеҳро ҳеҷ гоҳ қатъ намекунад.

— Он ба дили инсон оромӣ ва итминон меорад, ки ҳар ранҷу заҳмате, ки дар роҳи Худо мекашад, беподош нахоҳад монд.