Сураи Сад — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

• هَٰذَا: ин, яъне ин аст он чизе ки зикр шуд.
• الطَّاغِينَ: ситамгарон, яъне касоне ки аз ҳудуди Худо гузаштаанд бо куфр ва гуноҳҳо.
• مَآبٍ: ҷойи бозгашт, оқибат ва манзили ниҳоӣ.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима баъд аз зикри неъматҳои аҳли тақво ва биҳиштӣён мефармояд, ки ин аст подоши парҳезгорон. Аммо барои ситамгароне ки аз ҳудуди Худованд бо куфру гуноҳ гузаштаанд, бадтарин ҷойи бозгашт ва оқибат аст. Онҳо дар рӯзи қиёмат ба сӯи ҷаҳаннам бозгардонда мешаванд, ки бадтарин манзил ва бадтарин ҷойи ором аст. Онҳо аз ҳар тараф бо азоб фаро гирифта мешаванд ва оташи дӯзах бистари онҳо мегардад. Пас, бад аст он бистаре ки барои худ интихоб кардаанд.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва барои ҳар гурӯҳ подоши муносиб медиҳад: барои парҳезгорон биҳишт ва барои ситамгарон ҷаҳаннам.
• Инсонро тарғиб мекунад, ки аз ҳудуди Худо нагузарад ва аз куфру гуноҳ дурӣ ҷӯяд, то ба бадтарин оқибат гирифтор нашавад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки оқибати ситамгарӣ ва саркашӣ аз фармони Худо ҷаҳаннам аст, ки бадтарин ҷойи бозгашт мебошад.
• Инсон бояд ҳамеша ба охират андеша кунад ва ба сӯи роҳи рост ва тақво ҳаракат намояд, то аз неъматҳои ҷовидонӣ баҳраманд гардад.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Худованд бо раҳмат ва адолат роҳи наҷот ва ҳалокро равшан баён кардааст.