سورت ص — آیت 66

د لماني معاني:

• رب: پالونکی، مالک او چارواکي.
• السماوات والأرض: ټول اسمانونه او ځمکه.
• العزيز: غالب، قوي، هغه ذات چې هيڅوک پرې غالب نشي.
• الغفار: ډېر بخښونکی، هغه ذات چې د توبې کوونکو ګناهونه وبخښي.

تفسیر:

دا آیت د الله تعالی د درې لویو صفتونو یادونه کوي. الله تعالی د ټولو اسمانونو، ځمکې او هغه څه چې د دواړو ترمنځ دي، رب او مالک دی. هغه د ټول جهان پالونکی او چارواکی دی، او د هغه په پاچاهۍ کې هيڅوک شریک نشته. بيا يې د "عزيز" صفت يادونه کړې، چې هغه غالب او قوي ذات دی، هيڅ ځواک د هغه په وړاندې مقاومت نه شي کولی، او هيڅوک د هغه له ارادې نه نشي تېښته کولی. په پای کې يې د "غفار" صفت ياد کړی، چې هغه ډېر بخښونکی دی، د هغو بنده ګانو ګناهونه وبخښي چې توبه وباسي او د هغه د رضایت په لور راوګرځي. دا دوه صفتونه (عزيز او غفار) سره يوځای شوي، ترڅو بنده ګان په الله تعالی باندې دواړه اميد او وېره ولري؛ له يوې خوا د هغه له قوت او غلبيت نه ووېرېږي، او له بلې خوا د هغه له بخښنې نه اميد ولري.

ګټې او عبرتونه:

1. الله تعالی د ټول جهان رب او مالک دی، نو بايد يوازې له هغه نه مرسته وغواړو او يوازې هغه ته عبادت وکړو.
2. د الله تعالی "عزيز" والی موږ ته دا درس راکوي چې په سختيو کې بايد يوازې هغه ته پناه يوړو، ځکه چې هغه غالب ذات دی او هيڅوک د هغه پر وړاندې نه شي ولاړ.
3. د الله تعالی "غفار" والی د توبې دروازه پرانیزي، نو هيڅ بنده دې د خپلو ګناهونو له امله له رحمت نه نااميده نشي؛ ځکه چې الله تعالی ډېر بخښونکی دی.
4. دا آیت موږ ته د اميد او وېرې ترمنځ توازن ښيي: له يوې خوا د الله له قوت نه وېره، او له بلې خوا د هغه له بخښنې نه اميد، چې دا د مؤمن د ژوند لارښود دی.