Сураи Сад — Оят 74

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «إِلَّا»: ба маънои «ба ҷуз», истисно.

— «إِبْلِيسَ»: номи махлуқе аз ҷинни ҷинн, ки бо таккаббур аз фармони Худо сар печид.

— «اسْتَكْبَرَ»: таккаббур кард, худро бузургтар аз дигарон донист ва аз итоат сар печид.

— «الْكَافِرِينَ»: кофирон, яъне онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд ва аз фармони Худо сар мепечанд.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки ҳамаи фариштагон ба Одам саҷда карданд, ба ҷуз Иблис. Ӯ аз саҷда кардан таккаббур кард ва худро аз итоати Парвардигор болотар донист. Ин таккаббури ӯ боиси он шуд, ки аз ҷумлаи кофирон гардад. Дар илми Худованд ӯ аз пеш кофир буд ва бо ин амали худ куфраш зоҳир шуд. Пас ӯ на аз рӯи фаромӯшӣ, балки аз рӯи кибру ғурур ва инкор аз фармони Худо сар печид ва ба сафи кофирон пайваст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки таккаббур ва худро аз дигарон болотар донистан метавонад инсонро аз роҳи ҳақ дур кунад ва ба куфр бирасонад.

— Итоат ба фармони Худо асоси имон аст; фариштагон ҳама итоат карданд ва ин намунаи беҳтарини фурӯтанӣ аст.

— Қуръон бо зикри ин воқеа моро огоҳ мекунад, ки ҳасад ва кибр набояд монеи иҷрои амрҳои Худо шавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто як амали ночиз дар зоҳир метавонад дар пеши Худо бузург бошад, агар аз рӯи кибр тарк шавад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва бо овардани чунин мисолҳо моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба итоат ва фурӯтанӣ даъват менамояд.