Сураи Сад — Оят 75

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «إِبْلِيس»: Иблис — номи шайтон, ки аз ҷин буд ва аз фармони Аллоҳ саркашӣ кард.
• «مَا مَنَعَكَ»: Чӣ чиз туро боздошт?
• «لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ»: Барои он чизе ки Ман бо дастони Худ офаридам — яъне Одамро, ки Аллоҳ ӯро бо қудрати Хеш бе воситаи падару модар офарид.
• «أَسْتَكْبَرْتَ»: Оё ту такаббур кардӣ?
• «الْعَالِينَ»: Баландмақомон, яъне онҳое ки худро аз ҳад зиёд боло мегиранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ ба Иблис хитоб кард: «Эй Иблис! Чӣ чиз туро аз саҷда кардан ба он касе ки Ман бо дастони Худ офаридам, боздошт?» Яъне Аллоҳ Одамро бо қудрати Хеш ва бе воситаи касе офарид ва ба ӯ шарофат дод. Сипас Аллоҳ пурсид: «Оё ту аз рӯи такаббур саҷда накардӣ, ё худ аз аввал худро аз ҳама болотар меҳисобидӣ?» Ин оят нишон медиҳад, ки Иблис аз фармони Аллоҳ саркашӣ кард ва такаббур варзид. Дар ин оят сифати дастони Аллоҳ собит аст, аммо ба гунае ки ба зоти поки Ӯ муносиб аст, на монанди дастони махлуқот.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Такаббур ва худро аз дигарон болотар донистан сабаби саркашии Иблис аз фармони Аллоҳ шуд, бинобар ин мусулмон бояд аз такаббур дурӣ ҷӯяд.
• Аллоҳ Одамро бо қудрати Хеш офарид ва ба ӯ шарофат дод, ки ин нишон медиҳад инсон дар назди Аллоҳ мақоми баланд дорад.
• Итоат ба фармони Аллоҳ воҷиб аст ва саркашӣ аз он боиси хорӣ ва дурӣ аз раҳмати Аллоҳ мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳ таслим шавем, аз худписандӣ парҳез кунем ва ба неъматҳои Ислом ва Қуръон шукр гӯем.