Сураи Сад — Оят 81

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَىٰ»: то, ба сӯи, то ин ки.

— «يَوْمِ»: рӯз.

— «الْوَقْتِ»: вақт, замон.

— «الْمَعْلُومِ»: маълум, муайян, донисташуда.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Худованд ба Иблис аст, ки пас аз рад кардани саҷда ва дархости мӯҳлат аз ҷониби ӯ, Аллоҳ таоло ба ӯ фурсат дод, аммо ин фурсат то рӯзи муайяне аст, ки танҳо Худо онро медонад. Яъне Иблис то вақти муқарраршудае, ки дар илми илоҳӣ муайян аст, зинда мемонад ва он рӯз рӯзи нафаси аввал аст — он гоҳ ки ҳамаи махлуқот мемиранд ва ҳаёт дар олам поён меёбад. Ин вақт рӯзи махсусест, ки барои ҳалоки Иблис ва анҷоми умри ӯ таъйин шудааст. Пас маънои оят чунин аст: ту (эй Иблис) аз мӯҳлатдодашудагонӣ то он рӯзи муайяне, ки вақташ дар илми Аллоҳ маълум аст ва касе аз он огоҳ нест, ва он рӯз рӯзи нафаси якум аст, ки ҳама мемиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳама чиз дар олами ҳастӣ вақти муайян ва андозаи муқарраршуда дорад ва ҳеҷ чиз беҳисоб ва беандоза нест.

— Ҳаёти ҳар махлуқ, ҳатто Иблис, то вақти муайяне маҳдуд аст ва касе аз ин вақт огоҳ нест, ҷуз Аллоҳ.

— Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва бояд аз он барои охират истифода барем.

— Дар он тасаллӣ барои муъминон аст, ки шари бадхоҳон ва мухолифон то абад идома намекунад ва ҳар чиз вақти анҷоми худро дорад.

— Ин оят моро ба таваккул ба Аллоҳ ва сабр дар роҳи ҳақ даъват мекунад, зеро ҳама чиз дар дасти Аллоҳ ва дар вақти муайяни Ӯст.

— Ва инчунин ёдоварӣ мекунад, ки дониши вақти қиёмат ва рӯзи нафаси аввал танҳо назди Аллоҳ аст ва бандагони Ӯ аз он огоҳ нестанд.