Сураи Аз-Зумар — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

— «تَخْتَصِمُونَ»: аз решаи «خَصْم» буда, маънои баҳсу ҷидол кардан, даъво кардан ва рӯ ба рӯи ҳам истоданро дорад. Дар ин ҷо маънои он аст, ки мардум дар рӯзи қиёмат барои ҳалли ихтилофҳои худ ба ҳузури Парвардигор меоянд ва ҳар кадом даъвои худро пеш мегузорад.

— «يَوْمَ الْقِيَامَةِ»: рӯзи баъд аз марг зинда шудан ва ҳисобу китоб.

— «عِندَ رَبِّكُمْ»: дар ҳузури Парвардигори шумо, яъне дар маҳкамаи Худованд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят пас аз ёдоварӣ аз марги ҳамаи одамон мефармояд, ки шумо ҳама — мардум — дар рӯзи қиёмат дар ҳузури Парвардигори худ ҷамъ мешавед ва баҳсу даъвои худро пеш мегузоред. Ҳар касе ки дар дунё бо дигаре ихтилоф дошт, хоҳ ситамгар бошад ва хоҳ ситамдида, хоҳ ҳақ бошад ва хоҳ ботил, ҳама дар он рӯз дар пеши Худованд рӯ ба рӯи ҳам меистанд ва ҳар яке далели худро баён мекунад. Он гоҳ Худованди одил миёни онҳо бо адлу инсоф доварӣ мекунад ва ҳақро аз ботил ҷудо месозад. Ҳеҷ кас наметавонад дар он рӯз аз ҳисобу китоб бигурезад ва ҳеҷ ситаме пинҳон намемонад. Ин оят ба мардум ҳушдор медиҳад, ки дар дунё ба ҳуқуқи якдигар эҳтиром гузоранд ва аз ситаму зулм парҳез кунанд, зеро рӯзе фаро мерасад, ки ҳама дар пеши Парвардигор ҷавобгар хоҳанд буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят боварии мусулмонро ба адолати Худованд дар рӯзи қиёмат мустаҳкам мекунад ва дилро ором месозад, ки ҳеҷ ҳақе бе ҷазо ва ҳеҷ ботиле бе сазо намемонад.

— Он моро тарбия мекунад, ки дар дунё бо мардум бо адлу инсоф муносибат кунем ва аз баҳсу ҷидоли беҳуда парҳез намоем.

— Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзи қиёмат рӯзи ҳақиқат аст; пас бояд барои он рӯз тайёрӣ бинад.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто ихтилофҳои хурди худро дар дунё бо роҳи сулҳу созиш ҳал кунем, то дар рӯзи қиёмат даъвои боқимонда надошта бошем.

— Ва ниҳоят, ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва адолати Худованд ҷалб мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист, ки инсонро ба роҳи рост ва саодати ҷовидонӣ раҳнамун месозад.