Сураи Аз-Зумар — Оят 68

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصُّورِ: шохе, ки фариштаи муваккал ба нафх (Исрофил) дар он медамад.
• فَصَعِقَ: мурдан, беҳуш шудан, ҳалок гардидан.
• أُخْرَى: бори дигар, нафаси дувум.
• قِيَامٌ: истодагон, аз қабрҳо бархостагон.
• يَنظُرُونَ: нигоҳ мекунанд, интизоранд, ки бо онҳо чӣ кор карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Рӯзе фариштаи муваккал ба нафх дар шох медамад, пас ҳар кӣ дар осмонҳо ва ҳар кӣ дар замин аст, мемирад ва беҳуш мегардад, ба ҷуз касоне ки Худованд хостааст зинда бимонанд. Сипас бори дигар дар он шох дамида мешавад, ки он нафаси дувум барои эҳё ва бархостан аст. Он гоҳ ҳамаи махлуқот аз қабрҳои худ истода бармехезанд ва ба аҳволи худ нигоҳ мекунанд, ки Худованд бо онҳо чӣ гуна муомила хоҳад кард. Ин оят ёдоварӣ аз рӯзи бузурги қиёмат аст, ки ҳамаи офаридаҳо ба ҳисобу китоб ҳозир мешаванд ва ҳеҷ кас аз фармони Парвардигор наметавонад фирор кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё фониист ва рӯзе ҳама мемиранд ва аз нав зинда мешаванд.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб моро водор мекунад, ки дар дунё некӣ кунем ва аз гуноҳ парҳез кунем.
• Худованд қодир аст ҳамаро бимиронад ва боз зинда кунад, ки ин нишонаи қудрати бепоёни Ӯст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба ёди Худо бошем ва барои рӯзи охират омодагӣ бинандозем, зеро ҳеҷ кас аз он рӯз гурехта наметавонад.
• Дар ин оят тасаллӣ ва умед ҳаст, ки адолати Худованд дар рӯзи қиёмат барқарор мешавад ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад.