Сураи Аз-Зумар — Оят 75

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• حَافِّينَ: гирдогирд истодагон, аз ҳар тараф иҳотакунандагон.
• الْعَرْشِ: Арши Раҳмон, ки бузургтарин махлуқи Худованд аст.
• يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ: Парвардигори худро аз ҳар айбу нуқсон пок мешуморанд ва ҳамду сано мегӯянд.
• وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ: дар миёни бандагон ба адлу инсоф ҳукм карда шуд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ту фариштагонро мебинӣ, ки гирдогирди Арши Парвардигорро иҳота кардаанд ва Ӯро аз ҳар чизе, ки ба бузургии Ӯ муносиб нест, пок мешуморанд ва бо ситоиш ба ҳамду санои Парвардигори худ машғуланд. Худованд дар миёни ҳамаи махлуқот ба ҳақ ва адл доварӣ мекунад: мӯъминонро бо раҳмати худ ба биҳишт медарорад ва кофиронро бо адли худ ба дӯзах мефиристад. Пас аз ин ҳукми одилона гуфта мешавад: Ҳамаи ситоишҳо аз они Аллоҳ, Парвардигори ҷаҳониён аст — ҳамду сано барои неъмату фазли Ӯ бар бандагони некӯкор ва барои адлу ҳикмати Ӯ дар ҳукми байни бандагон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки фариштагон махлуқоти бузургворе ҳастанд, ки доимо ба ибодат ва ситоиши Худованд машғуланд ва ин ба мӯъмин эҳсоси наздикӣ ба олами поки фариштагонро медиҳад.
• Адлу ҳикмати Худованд дар рӯзи қиёмат ба ҳама равшан мегардад; ҳеҷ кас бе ҳақ ҷазо намебинад ва ҳеҷ некӯкор бе подош намемонад.
• Ояти карима ба мо меомӯзад, ки дар ҳамаи ҳолҳо — ҳам дар неъмат ва ҳам дар сахтӣ — Аллоҳро ситоиш кунем, зеро ҳукми Ӯ ҳамеша ба хайри банда аст.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи биҳишт ва неъматҳои ҷовидонӣ мекашад ва ӯро ба амалҳои некӯ тарғиб мекунад, то дар он рӯз дар ҷамъи мӯъминон ва дар ҷивори фариштагони ситоишгар қарор гирад.
• Ёдоварии ҳамду санои Худованд дар охири ин сура ба мо мефаҳмонад, ки ҳамаи корҳо ба Аллоҳ бармегардад ва Ӯ Парвардигори тамоми ҷаҳониён аст — ин боиси оромиши дил ва умедворӣ ба раҳмати Ӯ мегардад.