Сураи Ан-Ниса — Оят 147

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• مَّا يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذَابِكُمْ: Аллоҳ чӣ кор мекунад бо азоби шумо? Яъне Аллоҳ ба азоби шумо ниёзе надорад ва аз он фоидае намебарад.
• شَكَرْتُمْ: шукр гузоред, сипосгузорӣ кунед ба Аллоҳ барои неъматҳояш.
• آمَنتُمْ: имон овардед, бовар кардед ба Аллоҳ ва расулаш.
• شَاكِرًا: шукркунанда, яъне подоши некӯ диҳанда ба бандагони шукргузор.
• عَلِيمًا: доно, огоҳ аз ҳама чиз.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хитоб мекунад, ки Ӯ ҳеҷ ниёзе ба азоб кардани шумо надорад. Агар шумо шукргузорӣ кунед ба неъматҳои Ӯ ва имон оваред ба Ӯ ва расулаш, пас чаро Аллоҳ шуморо азоб кунад? Аллоҳ аз азоби бандагонаш ҳеҷ фоидае намебарад ва ҳеҷ зараре ба Ӯ намерасад. Ӯ Ғанӣ ва Беҳтоҷ аст аз ҳамаи махлуқот. Аллоҳ бандагонашро танҳо ба сабаби гуноҳҳояшон азоб мекунад. Пас агар шумо амалҳои худро ислоҳ кунед, шукри неъматҳои Ӯро ба ҷо оред ва ба Ӯ зоҳиру ботин имон оваред, Аллоҳ шуморо азоб нахоҳад кард. Аллоҳ шукркунанда аст барои бандагоне, ки неъматҳои Ӯро эътироф мекунанд ва ба онҳо подоши фаровон медиҳад. Ӯ Доно аст ба имон ва амалҳои бандагонаш ва ҳар якеро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Аллоҳ таъоло ба азоби бандагони худ ниёз надорад, зеро Ӯ Ғанӣ ва Беҳтоҷ аст. Ин нишон медиҳад, ки Аллоҳ меҳрубону раҳим аст ва намехоҳад бандагонашро азоб кунад, агар онҳо роҳи дурустро интихоб кунанд.
• Шукргузорӣ ва имон сабаби бахшоиш ва раҳмати Аллоҳ мешаванд. Ҳар касе ки шукр кунад ва имон оварад, Аллоҳ ӯро азоб намекунад, балки подоши некӯ медиҳад.
• Аллоҳ шукркунанда аст — яъне ҳатто барои амалҳои ками некӯ подоши бузург медиҳад. Ин ба бандагони худ умед мебахшад ва онҳоро ба некӯкорӣ ташвиқ мекунад.
• Аллоҳ Доно аст ба ҳамаи амалҳои бандагонаш, ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест. Ин боиси он мешавад, ки инсон бо ихлос ва самимият амал кунад, зеро медонад, ки Аллоҳ ҳама чизро мебинад ва медонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки роҳи наҷот ва саодат дар шукргузорӣ ва имон аст. Пас биёед ҳамеша шукргузори неъматҳои Аллоҳ бошем ва бо имон ва амали солеҳ ба Ӯ наздик шавем.