سوره نساء — آیه 147

معانی کلمات:

• شَکَرْتُمْ: سپاسگزاری کردید و نعمتهای خدا را بر زبان و عمل به جا آوردید.
• شَاکِرًا: بسیار سپاسگزار و پاداشدهنده به بندگان نیکوکار.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه با بیانی پرمهر و حکیمانه میفرماید: ای بندگان! اگر شما شکرگزار نعمتهای من باشید و به من ایمان آورید، من چه نیازی به عذاب شما دارم؟ خداوند بینیاز است و عذاب کردن بندگان هیچ سودی برای او ندارد؛ نه خشم خود را با آن فرو مینشاند و نه نیازی به دفع ضرر یا جلب نفعی دارد. او تنها به عدل خود، بندگان را به خاطر گناهانشان مجازات میکند. پس اگر شما شکر نعمتهای او را به جا آورید و ایمان خود را در ظاهر و باطن خالص کنید، او هرگز شما را عذاب نخواهد کرد. خداوند شاکر است؛ یعنی سپاس بندگان را میپذیرد و بر آن پاداشی بزرگ و فراوان عطا میکند و او به همه چیز داناست؛ از صداقت شکر و ایمان شما آگاه است و هر کس را به اندازه عملش پاداش خواهد داد.

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند نه نیازی به عبادت ما دارد و نه از گناه ما ضرری میبیند؛ عذاب و پاداش او نتیجه اعمال خود ماست و این نشانه عدل و حکمت اوست.
• شکر نعمتها و ایمان واقعی، کلید رهایی از عذاب الهی و جلب رحمت و پاداش اوست؛ پس هیچ گناهی ناامیدکننده نیست، زیرا با توبه و شکر میتوان به رحمت خدا بازگشت.
• این آیه مژدهای برای مؤمنان است که خداوند سپاسگزار بندگانش است؛ او حتی کوچکترین کار نیک را نادیده نمیگیرد و پاداشی بزرگ عطا میکند.
• علم بیپایان خداوند به نیات و اعمال ما، انگیزهای برای اخلاص در عبادت و دوری از ریا و ظاهرسازی است.