Сураи Ан-Ниса Оят 41 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Чӣ гуна хоҳад буд он рӯз, ки аз ҳар уммате…

Ан-Ниса · 41/176

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Ниса

فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰؤُلَاءِ شَهِيدًا ۝٤١

🔤 Transliteration

Fakaifa izaa ji`naa min kulli ummatim bishaheedinw wa ji`naabika `alaa haaa`ulaaa `i Shaheedan

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Чӣ гуна хоҳад буд он рӯз, ки аз ҳар уммате гувоҳе биёварем ва туро бар ин уммат ба гувоҳӣ биёварем?

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои мушкили оят:

فَكَيْفَ: Пас чӣ гуна? Чӣ ҳол хоҳад буд?
شَهِيدًا: Гувоҳ, шоҳид — яъне касе ки бар аъмоли мардум гувоҳӣ медиҳад.
أُمَّةٍ: Уммат, ҷамоат, гурӯҳи мардум.

Тафсири оят:

Ин ояти карима марбут ба рӯзи қиёмат аст ва Аллоҳ таоло дар он ҳолати сахти кофирон ва ҳамаи умматҳоро тасвир мекунад. Аллоҳ мефармояд: пас чӣ гуна хоҳад буд ҳоли мардум он рӯзе, ки Мо аз ҳар уммате паёмбари онҳоро ҳамчун гувоҳ меоварем, то бар аъмоли онҳо — ки чӣ корҳо кардаанд ва чӣ гуна ба рисолати паёмбарашон муносибат намудаанд — шаҳодат диҳад. Ва эй Паёмбар, туро низ бар ин уммат — яъне бар мардуме ки ба сӯи ту фиристода шудаанд — ҳамчун гувоҳ меоварем, то шаҳодат диҳӣ, ки рисолати Парвардигоратро ба онҳо расонидаӣ ва онҳоро огоҳ кардаӣ.

Ин оят нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳар паёмбар бар уммати худ гувоҳӣ медиҳад ва Паёмбари мо Муҳаммад (с) бар тамоми умматҳо гувоҳ хоҳад буд. Ин ҳолат барои кофирон ва гуноҳкорон ҳолати басо сахт ва ҳароснок хоҳад буд, зеро онҳо наметавонанд аъмоли худро инкор кунанд, чунки гувоҳони ростқавл бар зидди онҳо шаҳодат медиҳанд.

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Аллоҳ дар рӯзи қиёмат комил аст: ҳеҷ кас бегувоҳ ҷазо намебинад ва ҳеҷ амале пинҳон намемонад.
Паёмбарон (алайҳиму-с-салом) барои умматҳои худ ғамхор ва масъулиятшинос буданд ва рисолатро пурра расониданд — ин барои мо сабаби ибрат аст, ки ба рисолати онҳо бовар кунем ва аз онҳо пайравӣ намоем.
Мавҷудияти гувоҳон дар рӯзи қиёмат ба инсон ҳушёрӣ мебахшад, ки дар дунё амалҳои нек кунад ва аз гуноҳ парҳез намояд.
Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист ва Аллоҳ таоло ба воситаи он моро аз оқибати амалҳоямон огоҳ мекунад, то мо роҳи ростро интихоб кунем ва ба саодати дунёву охират ноил гардем.
Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Паёмбари Худо (с) итоат кунем ва рисолати ӯро қабул намоем, зеро ӯ бар мо гувоҳ аст ва шаҳодати ӯ дар рӯзи қиёмат ба фоидаи мо хоҳад буд, агар мо ба ӯ имон оварда бошем.

📜 Оят 39-43 — Сураи Ан-Ниса

39وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَأَنفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ ۚ وَكَانَ اللَّهُ بِهِمْ عَلِيمًا

Чӣ зиён дорадашон, агар ба Худову рӯзи қиёмат имон оваранд ва аз он чӣ Худо ба онҳо рӯзӣ додааст, эҳсон кунанд? Худо ба корашон доност!

40إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ ۖ وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمًا

Худо заррае ҳам ситам намекунад. Агар некие бошад, онро ду баробар мекунад ва аз ҷониби худ музде бузург медиҳад.

41فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰؤُلَاءِ شَهِيدًا

Чӣ гуна хоҳад буд он рӯз, ки аз ҳар уммате гувоҳе биёварем ва туро бар ин уммат ба гувоҳӣ биёварем?

42يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَعَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّىٰ بِهِمُ الْأَرْضُ وَلَا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثًا

Дар он рӯз кофирон ва онон, ки бар расул фармон набурданд, орзӯ кунанд, ки бо хоки замин яксон мебуданд. Ва ҳеҷ суханеро аз Худо пинҳон натавонанд кард!

43يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنتُمْ سُكَارَىٰ حَتَّىٰ تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّىٰ تَغْتَسِلُوا ۚ وَإِن كُنتُم مَّرْضَىٰ أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ أَوْ جَاءَ أَحَدٌ مِّنكُم مِّنَ الْغَائِطِ أَوْ لَامَسْتُمُ النِّسَاءَ فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا

Эй касоне, ки имон овардаед, он гоҳ, ки маст ҳастед, гирди намоз магардед, то бидонед, ки чӣ мегӯед. Ва низ дар ҳоли ҷанобат, то ғусл кунед, магар он ки роҳгузар бошед. Ва агар бемор ё дар сафар будед, ё аз макони қазои ҳочат бозгаштаед, ё бо занон ҷимоъ кардаед ва об наёфтед, бо хоки пок таяммум кунед ва рую дастҳоятонро бо он хок масҳ кунед. Албатта Худо авфкунанда ва омурзанда аст!

← Оят 40 📖 Ан-Ниса Оят 42 →

Ан-НисаФеҳристи Қуръон

176Оят

MedinanRevelation

41Оят

Тарҷума — Ан-Ниса 41

Сураи Ан-Ниса Оят 41 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Чӣ гуна хоҳад буд он рӯз, ки аз ҳар уммате…

Сураи Оят 41/176 — Сураи Ан-Ниса النساء (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Ниса Гӯш кун, Сураи Ан-Ниса Тарҷума, Сураи Ан-Ниса mp3, Сураи Ан-Ниса pdf. Оят 39–43. Ба Тоҷикӣ: Русский.