Сураи Ан-Ниса Оят 64 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ҳеҷ паёмбареро нафиристодем, ҷуз он ки дигарон ба амри Худо…

Ан-Ниса · 64/176

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Ниса

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا ۝٦٤

🔤 Transliteration

Wa maa arsalnaa mir Rasoolin illaa liyutaa`a bi iznil laah; wa law annahum `iz zalamooo anfusahum jaaa`ooka fastaghfarul laaha wastaghfara lahumur Rasoolu la wajadul laaha Tawwaabar Raheemaa

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ҳеҷ паёмбареро нафиристодем, ҷуз он ки дигарон ба амри Худо бояд мутеъи фармони Ӯ шаванд. Ва агар ҳангоме, ки гуноҳе содир карданд, назди ту омада буданд ва аз Худо омурзиш хоста буданд ва паёмбар барояшон омурзиш хоста буд. Худоро тавбапазир ва меҳрубон меёфтанд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَرْسَلْنَا»: фиристодем.

— «رَسُولٍ»: паёмбар.

— «لِيُطَاعَ»: то ки ӯро итоат кунанд.

— «بِإِذْنِ اللَّهِ»: ба фармон ва хоҳиши Аллоҳ.

— «ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ»: ба худ зулм карданд, яъне гуноҳ карданд.

— «تَوَّابًا»: бахшандаи тавбаҳо, қабулкунандаи тавба.

— «رَّحِيمًا»: меҳрубон.

Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мефармояд, ки ҳеҷ паёмбареро нафиристодаем, магар барои он ки мардум ба фармони Ӯ ва ба хоҳиши Ӯ аз ӯ итоат кунанд. Итоати паёмбар дар ҳақиқат итоати Аллоҳ аст, зеро паёмбар танҳо он чизеро мегӯяд, ки Аллоҳ фармудааст. Пас ҳикмати фиристодани паёмбарон итоат кардан ба онҳост, на саркашӣ ва нофармонӣ.

Сипас Аллоҳи таъоло мефармояд: агар онҳое, ки бо гуноҳу нофармонӣ ба худашон зулм карданд, назди ту — эй Паёмбар — дар замони ҳаёти ту меомаданд ва аз гуноҳҳои худ пушаймон шуда, аз Аллоҳ омурзиш мехостанд ва ту низ барои онҳо аз Аллоҳ омурзиш мепурсидӣ, он гоҳ онҳо Аллоҳро бахшандаи тавбаҳо ва меҳрубон меёфтанд. Яъне Аллоҳ тавбаи онҳоро қабул мекард ва бар онҳо раҳм меовард.

Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи раҳоӣ аз гуноҳ ва баргаштан ба сӯи Аллоҳ кушода аст: пушаймонӣ, истиғфор ва тавассул ба паёмбар (дар ҳаёти ӯ) воситаи бахшиш гардиданашон мешуд. Ҳамин тавр, Аллоҳ бандагони тавбакунандаро дӯст медорад ва онҳоро намепартояд.

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва дилҳоро ба Ислом ва Қуръон мекашанд:

— Ислом дини итоат аст: итоат ба Аллоҳ ва ба Паёмбари Ӯ, ва ин итоат сабаби некбахтӣ дар дунё ва охират мегардад.

— Аллоҳ тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва онҳоро мебахшад, ҳарчанд гуноҳ карда бошанд. Пас ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Аллоҳ набояд ноумед шуд.

— Дар Ислом роҳи баргаштан ва ислоҳ ҳамеша кушода аст; инсон метавонад бо пушаймонии самимӣ ва истиғфор ба сӯи Аллоҳ баргардад ва Ӯро бахшандаву меҳрубон ёбад.

— Паёмбар (с) воситаи раҳмат барои уммат аст; дар ҳаёти ӯ истиғфори ӯ барои бандагони тавбакунанда сабаби бахшиш мешуд.

— Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят аст; он бандагони гуноҳкорро ба тавба ва ислоҳ даъват мекунад, на ба ноумедӣ. Ин ҳама дилҳоро ба Ислом ва Қуръон мекашад ва муҳаббати бандаро ба Аллоҳи меҳрубон зиёд мегардонад.

📜 Оят 62-66 — Сураи Ан-Ниса

62فَكَيْفَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ثُمَّ جَاءُوكَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا إِحْسَانًا وَتَوْفِيقًا

Пас чӣ гуна аст, ки чун ба ҷазои корҳое, ки кардаанд, мусибате ба онҳо расад, назди ту меоянд ва ба Худо савганд мехӯранд, ки мо ҷуз эҳсону мувофиқат қасди дигаре надоштаем?

63أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُل لَّهُمْ فِي أَنفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغًا

Худованд аз дилҳояшон огоҳ аст. Аз онон рӯйгардон шав ва пандашон бидеҳ ба чунон сахтӣ, ки дар вуҷудашон таъсир кунад!

64وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا

65فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا

На, савганд ба Парвардигорат, ки имон наёваранд, магар он, ки дар низоъе, ки миёни онҳост, туро довар қарор диҳанд ва аз ҳукме, ки ту медиҳӣ, ҳеҷ нохушнуд нашаванд ва саросар таслими он гарданд.

66وَلَوْ أَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ أَنِ اقْتُلُوا أَنفُسَكُمْ أَوِ اخْرُجُوا مِن دِيَارِكُم مَّا فَعَلُوهُ إِلَّا قَلِيلٌ مِّنْهُمْ ۖ وَلَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا مَا يُوعَظُونَ بِهِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَأَشَدَّ تَثْبِيتًا

Ва агар ба онон фармон дода будем, ки худро бикушед ё аз хонаҳоятон берун равед, андаке аз онон фармон мебурданд. Ва ҳол он ки агар пандеро, ки ба онон дода шудааст, кор мебастанд, барояшон беҳтар ва бар асосе устувортар буд.

← Оят 63 📖 Ан-Ниса Оят 65 →

Ан-НисаФеҳристи Қуръон

176Оят

MedinanRevelation

64Оят

Тарҷума — Ан-Ниса 64

Сураи Ан-Ниса Оят 64 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ҳеҷ паёмбареро нафиристодем, ҷуз он ки дигарон ба амри Худо…

Сураи Оят 64/176 — Сураи Ан-Ниса النساء (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Ниса Гӯш кун, Сураи Ан-Ниса Тарҷума, Сураи Ан-Ниса mp3, Сураи Ан-Ниса pdf. Оят 62–66. Ба Тоҷикӣ: Русский.