Sura Ghafir — Aya 31

Maana ya Maneno:

• دَأْبِ: Desturi, tabia, au hali ya kudumu.
• قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ: Watu wa Nuhu, kina Aadi na kina Thamud – mataifa yaliyowakanusha mitume wao.

Tafsiri ya Aya:

Aya hii inafananisha hali ya makafiri wa Makkah na waliowatangulia katika kukanusha na kuwaambia uwongo mitume wao, kama ilivyokuwa desturi ya watu wa Nuhu, na kina Aadi, na kina Thamud, na wale waliokuja baada yao. Wote hao waliendelea kukaa kwenye ukanushaji na ukaidi wao mpaka adhabu ya Mwenyezi Mungu iliwafikia na kuwaangamiza kwa sababu ya dhambi zao. Na Mwenyezi Mungu hataki kuwadhulumu waja wake hata kidogo, kwani Yeye ni Mwenye haki na hana dhulma. Hawaangamizi mtu yeyote isipokuwa kwa dhambi aliyoifanya na kwa kuwa amethibitishwa juu yake hoja. Adhabu yake ni haki na usawa, si dhulma wala ukandamizaji.

Faida Zinazotokana na Aya:

1. Aya hii inatuonya kwamba mwisho wa wakanushaji ni adhabu ya Mwenyezi Mungu, kama ilivyowapata mataifa yaliyotangulia, na hivyo ni mwito wa kujiepusha na kuwaiga katika ukanushaji.
2. Inathibitisha kuwa Mwenyezi Mungu ni Mwenye haki na Mwenye rehema, kwani hawaadhibu mtu yeyote isipokuwa baada ya kuthibitisha hoja juu yake, na hii inaonyesha ukamilifu wa haki Yake.
3. Inatupa faraja kwa waumini kwamba ukanushaji wa makafiri hautakaa milele, bali adhabu ya Mwenyezi Mungu itawafikia kwa wakati wake, na hivyo kuwatia moyo kusubiri na kuvumilia.
4. Inaonyesha kwamba Mwenyezi Mungu hapendi dhulma kwa waja wake, na hii inamfanya mwenye kumcha Mungu ajue kwamba kila kitu anachokipata ni kwa haki na hekima, na hivyo kumtia imani ya kumtegemea Mwenyezi Mungu pekee.