Гафир сүрәсе — Аять 45

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَوَقَاهُ — Аллаһ аны саклады, яклады.
• سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا — аларның мәкерләреннән килгән начарлыклар, зарарлар.
• حَاقَ — чолгап алды, тирәсен уратты, иреште.
• بِآلِ فِرْعَوْنَ — Фиргауннең гаиләсенә, якыннарына һәм аның динендәгеләргә.
• سُوءُ الْعَذَابِ — азапның иң яманы, начары (бу очракта — суга батырылу).

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә безгә иманлы кешенең хакыйкый уңышын күрсәтә. Фиргауннең гаиләсеннән булган бу мөэмин кеше, үз кавеменә Аллаһ рәсүле Мусага каршы килүнең ахырның начар булачагын әйтеп, аларны кисәтте. Ләкин Фиргаун һәм аның якыннары аның сүзен тыңламадылар, киресенчә, аны үтерергә ниятләделәр һәм төрле мәкерләр кордылар. Әмма Аллаһы Тәгалә үзенең ихлас бәндәсен саклады — аларның барлык явыз ниятләреннән, мәкерләреннән аны тулысынча пакълады. Ул мөэмин кеше Муса пәйгамбәр белән бергә исән калды.

Ә инде Фиргауннең гаиләсенә, аның якыннарына һәм аның динен тотучыларга Аллаһның азабы иңде — алар суга батырылдылар. Бу аятьтә "сүзнең азабы" дип суга батырылу азабы атала, чөнки ул аларның барысын да чолгап алды, беркем дә котыла алмады. Аларның байлыклары, гаскәрләре, сарайлары — бернәрсә дә аларны Аллаһ азабыннан коткара алмады. Аларның мәкерләре үзләренә каршы әйләнде, һәм алар дөньяда суга батырылып һәлак булдылар, ә ахирәттә аларны ут азабы көтә.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Аллаһы Тәгалә үзенең ихлас бәндәләрен саклый — аларның дошманнары никадәр көчле булсалар да, Аллаһ аларны һәрвакыт яклап тора. Мөэмин кеше берүзе генә булса да, Аллаһ аның янында.
2. Явызлык коручыларның мәкере һәрвакыт үзләренә кайта — аларның планнары, ниятләре Аллаһ теләге белән килешмәсә, һичбер вакыт уңышка ирешә алмый.
3. Дөньядагы көч, байлык, дәрәҗә — болар барысы да вакытлыча. Фиргаун кебек бөек патша да Аллаһ азабыннан котыла алмады. Кеше өчен иң мөһиме — Аллаһның ризалыгына ирешү.
4. Иманлы кеше үз кавеменә, туганнарына хак сүзне әйтергә тиеш, хәтта алар аны тыңламасалар да. Аның бурычы — хакыйкатьне ирештерү, ә нәтиҗә Аллаһта.
5. Аллаһның ярдәме мөэминнәргә һәрвакыт якын — алар иң авыр хәлләрдә дә Аллаһка тәвәккәл итәргә тиешләр, чөнки Аллаһ аларны саклар.