Сураи Гафир — Оят 57

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَخَلْقُ: ҳамоно офариниш.
• السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ: осмонҳо ва замин.
• أَكْبَرُ: бузургтар, азимтар.
• خَلْقِ النَّاسِ: офариниши мардум.
• لَا يَعْلَمُونَ: намедонанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки офариниши осмонҳо ва замин бо он ҳама бузургӣ ва фарохӣ, бешубҳа, бузургтар ва азимтар аз офариниши мардум аст. Он Зоте, ки ин осмонҳои васеъ ва замини паҳноварро бо тамоми аҷоиб ва нишонаҳои қудраташ офаридааст, бешак ба зинда кардани мардум пас аз марг ва баровардани онҳо аз қабрҳо барои ҳисобу ҷазо тавоност. Аммо аксари мардум ин ҳақиқати равшанро намедонанд ва аз он ғофиланд; онҳо дар ин офаринишҳои азим тафаккур намекунанд ва онро далели равшани эҳёи пас аз марг қарор намедиҳанд. Сабаби ин ғафлат он аст, ки ҳавои нафс ва бехабарӣ бар онҳо ғолиб шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани қудрати Худованд бар эҳёи пас аз марг аст; зеро офаридани осмонҳо ва замин, ки аз офариниши инсон бузургтар аст, барои Худои тавоно ҳеҷ душворӣ надорад.
• Ин оят моро ба тафаккур дар офаринишҳои бузурги Худованд даъват мекунад, то қудрати Ӯро бишносем ва ба рӯзи қиёмат боварӣ пайдо кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ғафлат ва пайравӣ аз ҳавои нафс сабаби асосии инкори ҳақиқатҳои равшан аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд аз аксари мардум, ки дар ғафлат қарор доранд, пайравӣ накунем ва бо чашми бозбинӣ ба нишонаҳои қудрати Худованд назар кунем.
• Ин оят дили мӯъминро устувор месозад, ки Худованди тавоно, ки ин ҳама офаринишҳои азимро бе намунаи пешакӣ офаридааст, метавонад ӯро низ пас аз марг зинда кунад ва ба амалҳояш ҷазо диҳад.