سوره غافر — آیه 57

معانی واژگان:

• لَخَلْقُ: آفرینش (با تأکید بر سوگند یا تعجب).
• أَکْبَرُ: بزرگ‌تر و عظیم‌تر.
• خَلْقِ النَّاسِ: آفرینش انسان‌ها (و نیز آفرینش دوباره آنان در قیامت).
• لَا یَعْلَمُونَ: نمی‌دانند (به دلیل غفلت و پیروی از هوای نفس).

تفسیر آیه:

آفرینش آسمان‌ها و زمین، با آن عظمت و گستردگی شگفت‌انگیزشان، بسیار بزرگ‌تر و دشوارتر از آفرینش انسان‌هاست. خدایی که توانسته این جهان پهناور را بدون هیچ نمونه و الگوی پیشینی بیافریند، قطعاً بر آفرینش دوباره انسان‌ها پس از مرگ نیز تواناست. اگر آفرینش نخستینِ این کیهان عظیم برای او آسان بوده، بازگرداندن انسان‌ها به زندگی برای زنده‌کردن آنان و حسابرسی و پاداش‌دادنشان، بسیار آسان‌تر خواهد بود. اما بیشتر مردم این حقیقت روشن را درک نمی‌کنند و با وجود این همه نشانه‌های آشکار، از آن عبرت نمی‌گیرند و آن را دلیلی بر رستاخیز نمی‌دانند؛ زیرا غفلت و پیروی از هوا و هوس، دل‌هایشان را فراگرفته است.

فواید و پیام‌های آیه:

• قدرت بی‌پایان خداوند را به یاد آوریم؛ او که آفرینش آسمان‌ها و زمین برایش هیچ است، قطعاً بر هر کاری تواناست. این شناخت، ایمان ما را به معاد و روز رستاخیز قوی می‌کند و آرامش می‌بخشد که عدالت الهی در آن روز تحقق خواهد یافت.
• نگاه ما به جهان هستی، نگاهی عبرت‌آموز باشد؛ هر ستاره و هر ذره از این آفرینش، گواهی بر قدرت خالق و نویدبخش زندگی دوباره است.
• این آیه ما را از غفلت و بی‌خبری برحذر می‌دارد و دعوت می‌کند که با تفکر در آفرینش، به حقیقتِ رستاخیز پی ببریم و زندگی‌ای آگاهانه و مسئولانه در پیش بگیریم.
• امیدواری به رحمت الهی را در دل زنده می‌کند؛ همان خدایی که جهان را با این عظمت آفریده، هرگز بندگانش را بی‌پاداش و بی‌حساب رها نمی‌کند و نیکوکاران را پاداش نیکو خواهد داد.