Сураи Гафир — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— الأَعْمَى: нобино, яъне касе ки чашми дил ва биниши ҳақиқат надорад.

— الْبَصِير: бино, яъне касе ки ҳақиқатро мебинад ва дарк мекунад.

— الْمُسِيء: бадкор, гуноҳкор, касе ки амалҳои бад анҷом медиҳад.

— تَتَذَكَّرُون: панд мегиред, ёд мекунед, аз ғафлат бедор мешавед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин ояти карима муқоисае равшан байни ду гурӯҳи одамон мекунад ва мефармояд, ки нобино ва бино ҳаргиз баробар нестанд. Ҳамчунин онҳое ки ба Худо имон овардаанд ва амалҳои некӯ анҷом додаанд, бо онҳое ки бадкорӣ ва гуноҳ мекунанд, баробар нахоҳанд буд. Ин фарқият на танҳо дар зоҳир, балки дар ҳақиқат ва дар назди Худованд аст. Нобино дар ин ҷо рамзи касест, ки аз роҳи ҳақ ғофил аст ва бино рамзи касест, ки роҳи рост ва дурустро мебинад ва мепаймояд. Ҳамин тавр, муъминони некӯкор бо бадкорон ҳеҷ гоҳ баробар намешаванд, на дар ин дунё ва на дар охират. Дар охир Худованд мефармояд, ки шумо мардум хеле кам панд мегиред ва аз ин мисолҳо ибрат намеомӯзед. Агар шумо андаке бештар андеша мекардед, фарқи байни ин ду гурӯҳро мефаҳмидед ва ба сӯи имон ва амалҳои солеҳ мешитофтед, то ба ризои Худо расед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи интихоби роҳи худ ҷиддӣ андеша кунем ва роҳи имон ва амали солеҳро интихоб намоем.

— Худованд мехоҳад, ки мо ҳақиқатро бибинем ва аз ғафлат бедор шавем, на ин ки мисли нобино дар торикӣ бимонанд.

— Имон ва амали некӯ сабаби фарқият ва сарфарозии инсон дар назди Худованд аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар лаҳза имкони тавба ва беҳтар шуданро дорем, зеро Худованд роҳи ҳақро барои ҳама равшан кардааст.

— Ва охирон, ин оят моро ба шукргузорӣ ва пандгирӣ аз ҳаёти ин дунё даъват мекунад, то ки дар охират аз зумраи некӯкорон бошем.