سورت غافر — آیت 6

د معنايي کلمې:

• حَقَّتْ: ثابته شوه، لازمه شوه، پرې بشپړه شوه.
• كَلِمَتُ رَبِّكَ: د رب د عذاب هغه خبره او فیصله چې پر کافرانو باندې نافذه ده.
• أَصْحَابُ النَّارِ: د اور ملګري، یعنې د تل لپاره په دوزخ کې اوسېدونکي.

تفسیر:

لکه څنګه چې د نېکمرغه رب فیصله پر هغو پخوانیو قومونو باندې لازمه شوې وه چې د خپلو پیغمبرانو تکذیب یې کړی و او د عذاب مستحق شوي وو، هماغه شان او هماغه قانون پر هغو کسانو باندې هم لازم او ثابت شو چې ستا له دعوت څخه یې انکار وکړ او په کفر باندې یې ټینګار وکړ. دا د رب هغه خبره او فیصله ده چې نه بدلېږي او نه یې مخنیوی کېدای شي، چې دا کافران به د اور ملګري وي، یعنې د تل لپاره به د دوزخ په اور کې پاتې کېږي. دا د الله تعالی سنت ده چې پر هر هغه چا باندې چې کفر او تکذیب غوره کړي، عذاب لازم کړي، که هغه پخواني قومونه وي او که وروستي.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته ډاډ ورکوي چې د الله تعالی فیصله او وعده حتمي ده، او هېڅ څوک یې نشي بدلولی، نو پر دې باور سره د دوی زړونه مطمئن کېږي.
• په دې پوهېږو چې الله تعالی له چا سره ظلم نه کوي، بلکې د کفر او سرغړونې په وجه عذاب لازم کېږي، نو دا د عدل او حکمت ښکارندوی دی.
• دا آیت د قرآن د حقانیت او د پیغمبر د صداقت ثبوت دی، ځکه چې دا خبره یوازې د الله له علم څخه سرچینه اخلي.
• په دې کې د کفر د بدو پایلو خبرداری دی، چې انسان دې له کفر او سرغړونې څخه ځان وساتي او د الله د رحمت په لور ورجوع وکړي.
• دا آیت مومنان هڅوي چې د کافرانو له حالته عبرت واخلي او د الله په اطاعت او بندګۍ کې ثابت قدمه پاتې شي، ځکه چې د الله فیصله پر چا لازمه شي، هېڅ څوک یې نشي خلاصولی.