سوره غافر — آیه 6

معانی کلمات:

• حَقَّتْ: واجب و ثابت شد، لازم و حتمی گردید.
• کَلِمَتُ رَبِّکَ: حکم و قضای پروردگارت (که همان وعدهٔ عذاب است).
• أَصْحَابُ النَّارِ: اهل آتش، کسانی که در آتش ماندگارند و همنشین آن هستند.

تفسیر آیه:

همان‌گونه که عذاب و هلاکت بر امت‌های پیشین که پیامبرانشان را تکذیب کردند، واجب و حتمی شد، بر کافران قوم تو نیز — ای پیامبر — حکم و قضای پروردگارت ثابت و حتمی گردید که آنان اهل آتش و ساکنان دوزخ‌اند. این سنت الهی است که هیچ‌گاه تغییر نمی‌کند: هر کس راه کفر و تکذیب را در پیش گیرد، سرنوشتی جز عذاب و آتش نخواهد داشت، خواه از امت‌های گذشته باشد خواه از امت تو. این وعدهٔ الهی تخلف‌ناپذیر است و هیچ نیرویی نمی‌تواند آن را دگرگون سازد.

فواید و پیام‌های آیه:

• سنت الهی در مورد کافران و تکذیب‌کنندگان، یکسان و تغییرناپذیر است؛ این نشانهٔ عدالت و حکمت خداوند است که با هیچ‌کس استثنایی قائل نمی‌شود.
• آگاهی از این حقیقت، انسان را به جدیت در ایمان و پرهیز از کفر و گناه وا می‌دارد و او را به سوی توبه و بازگشت به پروردگار سوق می‌دهد.
• این آیه تسلیتی برای مؤمنان است که بدانند باطل هر چند قدرتمند باشد، سرانجام نابود شدنی است و وعدهٔ الهی دربارهٔ اهل باطل حتمی و قطعی است.
• شناخت عاقبت کافران، مؤمن را شکرگزار نعمت هدایت می‌کند و او را بر استقامت در راه حق پایدارتر می‌سازد.