Сураи Гафир — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

• الحَمِيم: оби ҷӯшонидашудаи бағоят гарм.
• يُسْجَرُونَ: дар оташ афрӯхта мешаванд, яъне оташ бо онҳо шуълавар мегардад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он касонест, ки оятҳои Худоро дурӯғ шумурданд. Рӯзи қиёмат онҳоро бо занҷирҳо кашола карда, ба оби ҷӯшонидашудаи бағоят гарм мекашанд, ки ҳарораташ аз ҳад зиёд аст. Сипас онҳоро ба оташи дӯзах мекашанд ва дар он афрӯхта мешаванд, яъне оташ онҳоро фаро мегирад ва азоби сахт ба онҳо раво мешавад. Ин ҷазои онҳост барои он ки ба паёмҳои Худо ва китобҳои осмонӣ имон наоварданд ва онҳоро дурӯғ шумурданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғ шумурдани оятҳои Худо оқибати бад дорад ва бояд ҳамеша ба ҳақиқат гӯш диҳем.
• Худо одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад, ин боиси ташвиқи некӯкорӣ ва парҳез аз гуноҳ мешавад.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинанд.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва бозгашт ба Худо даъват мекунад, то аз чунин азоб наҷот ёбем.
• Имон ба рӯзи қиёмат ва адолати Худо дилро ором ва ба инсон умед мебахшад, ки некӯкорон ҳатман подош мегиранд.