Сураи Гафир — Оят 73

1. Маънои калимаҳо:

• «ثُمَّ»: баъд, сипас.
• «قِيلَ»: гуфта шуд.
• «أَيْنَ»: куҷост.
• «مَا»: он чи, чизе ки.
• «كُنتُمْ»: шумо будед.
• «تُشْرِكُونَ»: шарик меовардед, ситоиш мекардед.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки кофирон ба гӯри худ дар оташи ҷаҳаннам меафтанд ва азоб бар онҳо фурӯ меравад, ба онҳо бо сарзаниш ва маломат гуфта мешавад: «Куҷост он бутҳо ва маъбудоне, ки шумо дар дунё ба ҷои Худои ягона парастиш мекардед ва ба Ӯ шарик меовардед? Оё имрӯз онҳо метавонанд шуморо аз ин азоби дардовар наҷот диҳанд ва ба ёрии шумо биёянд?» Онҳо дар он лаҳзаи сахт ба ҳайрат мемонанд ва ҳеҷ посухе надоранд, зеро маъбудони сохтаи онҳо нест шудаанд ва ҳеҷ суде надоранд. Ин савол барои он аст, ки онҳо ҳақиқатро бибинанд ва бидонанд, ки парастиши онҳо ботил ва беасос буд. Ҳамчунон ки онҳо дар дунё гумроҳ шуданд, Худованд низ онҳоро дар охират гумроҳ мегузорад ва аз ҳар неъмате маҳрум месозад. Ин ҷазои кофирон аст барои он ки ба Худои ягона имон наоварданд ва ба Ӯ шарик оварданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки парастиши ғайри Худо ва шарик овардан ба Ӯ дар ҳақиқат ботил аст ва ҳеҷ суде надорад.
• Рӯзи қиёмат ҳар кас ҳақиқати амалҳои худро мебинад ва ҳеҷ кас наметавонад аз азоби Худо фирор кунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки танҳо Худои ягонаро парастиш кунем ва аз ширк дурӣ ҷӯем, зеро наҷот ва саодати ҳақиқӣ танҳо дар имон ба Худо ва итоати Ӯст.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд аз он панд гирем ва дар зиндагии худ амал кунем, то дар охират аз ҷумлаи наҷотёфтагон бошем.