Sura Ghafir — Werset 83

Znaczenie słów:

• فَرِحُوا – uradowali się, zadowolili się.
• بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ – tym, co posiadali z wiedzy (tj. swoją ograniczoną wiedzą i mniemaniami).
• وَحَاقَ – otoczyło, spadło, spełniło się.
• يَسْتَهْزِئُونَ – wyśmiewali, szydzili.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Kiedy do owych ludów, które odrzucały prawdę, przybyli ich posłańcy z jasnymi dowodami i oczywistymi znakami potwierdzającymi prawdziwość ich wezwania, oni – zamiast przyjąć te dowody z pokorą i rozwagą – zadowolili się swoją ograniczoną wiedzą i własnymi mniemaniami, które były sprzeczne z tym, co przynieśli posłańcy. Mówili: „My wiemy lepiej, nie zostaniemy wskrzeszeni ani ukarani". W ten sposób okazali pychę i arogancję, gardząc tym, co przyszło od Boga.

Jednakże kara, którą obiecywali im posłańcy, a którą oni wyśmiewali i szydzili z niej, spadła na nich niespodziewanie i otoczyła ich ze wszystkich stron. Spełniło się na nich to, czego się nie spodziewali, a ich wiedza i mniemania nie uchroniły ich przed niczym. To, co uważali za niemożliwe, stało się rzeczywistością, a ich drwiny obróciły się przeciwko nim samym.

Werset ten wskazuje, że każda wiedza, która jest sprzeczna z naukami islamu, podważa je lub sieje wątpliwości co do ich prawdziwości, jest wiedzą naganną i odrzucaną. Ten, kto się jej trzyma, nie jest naśladowcą Proroka Mahometa (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo), nawet jeśli uważa się za uczonego.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Niebezpieczeństwo pychy i polegania na własnej wiedzy – Człowiek, który uważa, że jego wiedza wystarczy mu do osiągnięcia prawdy, bez potrzeby odwoływania się do objawienia, może popaść w zgubę, tak jak uczyniły to dawne narody.
2. Wiedza prawdziwa to ta, która prowadzi do Boga – Wiedza, która oddala człowieka od Boga i Jego posłańców, nie jest wiedzą pożyteczną, lecz szkodliwą, nawet jeśli jej posiadacz cieszy się nią i jest z niej dumny.
3. Kara Boża jest nieunikniona dla drwiących – Nikt nie jest w stanie uciec przed karą Boga, nawet jeśli się z niej naśmiewa i uważa ją za niemożliwą. Drwiny z obietnic i ostrzeżeń Bożych są przyczyną zguby.
4. Pokora wobec prawdy – Wierzący powinien przyjmować prawdę z pokorą, niezależnie od tego, skąd pochodzi, i nie powinien trzymać się swoich mniemań, gdy pojawią się jasne dowody.
5. Ostrzeżenie dla uczonych – Uczeni i ludzie wiedzy powinni być szczególnie ostrożni, aby ich wiedza nie stała się przeszkodą w przyjęciu prawdy, lecz raczej narzędziem do jej zrozumienia i szerzenia.