Сураи Фуссилат — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— رَوَاسِيَ: кӯҳҳои устувору сахт, ки заминро нигоҳ медоранд.

— بَارَكَ: баракат дод, хайру некӣ ва манфиатҳои зиёд дар он ҷой дод.

— أَقْوَاتَهَا: ризқу рӯзии сокинони он, яъне ғизо ва чизҳои барои зиндагӣ лозима.

— سَوَاءً لِّلسَّائِلِينَ: баробар ва равшан барои онҳое, ки мепурсанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар замин кӯҳҳои баланду устуворро аз болои он қарор дод, то ки заминро нигоҳ доранд ва онро аз ларзишу изтироб ҳифз кунанд. Пас аз он заминро баракатнок гардонд ва дар он хайру некӣ ва манфиатҳои бисёрро ҷой дод, аз қабили обҳо, киштзорҳо ва чизҳое, ки барои зиндагии мардум ва чорво лозиманд. Ҳамчунин ризқу рӯзии сокинони заминро бо андозаи муайян ва мувофиқи эҳтиёҷоти онҳо тақдир кард. Ин ҳама дар чор рӯзи комил ба анҷом расид, ки ду рӯзи он барои офариниши замин ва ду рӯзи дигар барои гузоштани кӯҳҳо ва тақдири ризқҳо буд. Ин ҳисобу андоза баробар ва равшан аст барои касоне, ки мехоҳанд дар бораи муддати офариниши замин ва он чи дар он тақдир шудааст, бипурсанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло Офаридгори ҳама чиз аст ва ҳар чиро бо ҳикмат ва андозаи муайян офаридааст.

— Замин ва он чи дар он аст, аз неъматҳои бузурги Аллоҳанд, ки барои инсон ва дигар махлуқот муҳайё шудаанд.

— Баракат ва ризқ аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯст, ки рӯзии ҳар махлуқро тақдир мекунад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба неъматҳои Аллоҳ шукргузор бошад ва аз онҳо ба таври дуруст истифода барад.

— Ҳамчунин ин оят ба саволи касоне, ки дар бораи офариниш мепурсанд, ҷавоби равшан медиҳад ва ба онҳо итминон мебахшад.