Сураи Фуссилат — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اسْتَوَىٰ: рӯй овард, қасд кард, ба сӯи чизе таваҷҷуҳ намуд.
• دُخَانٌ: дуд, яъне моддаи газшакле, ки пеш аз офариниши ситорагон дар фазо вуҷуд дошт.
• ائْتِيَا: биёед, ҳозир шавед, фармонро қабул кунед.
• طَوْعًا: бо ихтиёр, бо хоҳиши худ.
• كَرْهًا: бо иҷбор, нохоҳӣ.
• أَتَيْنَا: омадем, ҳозир шудем, итоат кардем.
• طَائِعِينَ: итоаткунандагон, фармонбардорон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол заминро офарид, ба сӯи осмон рӯй овард, дар ҳоле ки осмон дар он вақт дуд буд. Пас ба осмон ва замин фармуд: «Бо ихтиёр ё бо иҷбор ба фармони Ман ҳозир шавед ва итоат кунед». Осмон ва замин дар ҷавоб гуфтанд: «Мо бо ихтиёр ва бо тамоми вуҷуди худ ба фармони Ту ҳозир шудем ва итоат мекунем». Ин ҷавоб нишон медиҳад, ки тамоми махлуқот тобеи иродаи Худованд ҳастанд ва ҳеҷ чизи дар олам наметавонад аз фармони Ӯ сарпечӣ кунад. Ҳатто осмон ва замин, ки махлуқоти бузург ҳастанд, ба фармони Парвардигор гардан мегузоранд ва итоат мекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз тавоно аст ва тамоми махлуқот тобеи иродаи Ӯ ҳастанд.
• Итоати осмон ва замин барои мо дарс аст, ки мо низ бояд ба фармонҳои Худованд бо ихтиёр ва бо дили гарм итоат кунем.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳатто махлуқоти бузург ба Худо итоат мекунанд, пас мо инсонҳо бояд бештар ба Ӯ итоат кунем.
• Ислом дини итоат ва фармонбардорӣ ба Худованд аст, ва ин оят моро ба ин роҳ ҳидоят мекунад.
• Ҳангоми андеша дар бораи офариниши осмон ва замин, мо бузургии Худовандро мебинем ва ба Ӯ наздиктар мешавем.