Suurah Ash-Shuuraa — Aayad 34

Macnaha ereyada:

• يُوبِقْهُنَّ: halaago ama qarqin doonyaha.
• بِمَا كَسَبُوا: dartii dembiyada ay dadku kasbadeen.
• يَعْفُ عَن كَثِيرٍ: wuu ka cafiyaa dembiyo badan oo ay sameeyeen.

Tafsiirka:

Eebe (Subxaanahu watacaalaa) wuxuu sheegayaa in hadduu doono uu ku halaagi karo doonyaha (markabka) iyagoo ku qarqin badda, taasoo ah ciqaab ku timaadda dembiyada ay dadku kasbadeen. Laakiin wuxuu xusayaa in Eebe yahay mid cafiyad badani, isagoo ka dhaafaya dembiyo badan oo dadku sameeyeen, isagoon ku ciqaabin. Tani waa tusmo muujinaysa naxariista Eebe iyo cafistiisa, halka uu uga digayo dadka inay ka fikiraan cawaaqibta dembiyada, balse ugu bishaaraynayo inuu yahay Eebe cafiyad iyo naxariis badan.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Digtoonida dembiyada: Aayaddu waxay ku digaysaa dadka in dembiyadu sabab u noqon karaan halaag iyo belaayo, sida qarqinta doonyaha, markaas waa in qofku ka fogaadaa waxa Eebe Naxariistay.
2. Rajada cafiska Eebe: Inkastoo Eebe uu ciqaabi karo, haddana wuxuu yahay mid cafiyad badan, taasoo dadka ku dhiirrigelinaysa inay ku noqdaan Eebe oo ay toobadkeenaan, iyagoo rajeynaya cafistiisa.
3. Naxariista Eebe ee ku weyn: Aayaddu waxay muujinaysaa in naxariista Eebe ay ka weyn tahay ciqaabtiisa, maxaa yeelay wuxuu ka cafiyaa dembiyo badan, taasoo muujinaysa jacaylka Eebe ee ku wajahan addoomadiisa.
4. Isku xirnaanta sababta iyo cawaaqibka: Waxay dadka ku baraarujinaysaa in ficil kastaa uu leeyahay cawaaqib, laakiin Eebe wuxuu ku talinayaa cafiska iyo naxariista, sidaas darteed waa in qofku u degdego toobadda oo uu isku hagaajiyo.