سوره زخرف — آیه 47

معانی کلمات:

• آیاتنا: معجزات و نشانه‌های روشن و دلایل آشکاری که خداوند به موسی (علیه‌السلام) عطا کرده بود.
• یضحکون: می‌خندیدند؛ یعنی مسخره می‌کردند و استهزا می‌نمودند.

تفسیر آیه:

هنگامی که موسی (علیه‌السلام) با معجزات و نشانه‌های روشن الهی به سوی فرعون و اشراف قومش آمد — همان‌گونه که تو ای پیامبر به سوی مشرکان قوم خود فرستاده شده‌ای — و آن آیات و دلایل آشکار را که صدق و راستی دعوت او را ثابت می‌کرد به آنان ارائه داد، فرعون و قومش به جای آنکه بیندیشند و عبرت بگیرند، ناگهان شروع به خندیدن کردند و آن نشانه‌ها را به سخره گرفتند. آنان به جای پذیرش حق، راه استهزا و تمسخر را در پیش گرفتند و با این کار، حقیقت را انکار کردند و بر کفر و عناد خود افزودند.

فواید و درس‌های آیه:

1. سنت الهی در مواجهه با حق: این آیه نشان می‌دهد که دشمنان حق همواره در برابر معجزات و دلایل روشن، به جای تسلیم شدن، راه استهزا و تمسخر را برمی‌گزینند؛ پس پیامبران و مؤمنان نباید از این رفتارها ناراحت یا مأیوس شوند.
2. صبر و استقامت در برابر تمسخر: مؤمنان باید از پیامبران الهی بیاموزند که در برابر سخریه و استهزای مخالفان، صبور باشند و به رسالت خود ادامه دهند، چراکه سرانجام حق پیروز است.
3. عبرت‌گیری از سرنوشت مستکبران: کسانی که آیات خدا را مسخره می‌کنند، سرانجامی جز عذاب و نابودی ندارند؛ پس باید از این هشدار عبرت گرفت و هرگز نشانه‌های الهی را سبک نشمرد.
4. محبت به خدا و رسولش: این آیه ما را به این دعوت می‌کند که در برابر آیات قرآن و معجزات پیامبر (صلی الله علیه وسلم) با خشوع و تواضع برخورد کنیم و از آنان عبرت بگیریم، نه آنکه مانند فرعونیان به استهزا بپردازیم.