සූරා අස්-සුඛ්රුෆ් — ආයාත් 47

වචනාර්ථ පැහැදිලි කිරීම්:

* بِآيَاتِنَا (අපගේ ආයාතයන් සමඟ): මෙහි අදහස් වන්නේ මූසා (අලෛහිස්සලාම්) නබිවරයාට ලබා දුන් පැහැදිලි සාධක, ආශ්චර්යයන් (මුජිසාත්) සහ ධර්මීය සාක්ෂීන්ය.

* إِذَا هُم مِّنْهَا يَضْحَكُونَ (එවිට ඔවුහු ඒවාට සිනාසුවෝය): එනම්, ඔවුහු එම ආයාතයන් දුටු විගස ඒවා උපහාසයට ලක් කරමින් සිනාසුහ. මෙය ඔවුන්ගේ අහංකාරකම සහ සත්යය ප්රතික්ෂේප කිරීමේ ලක්ෂණයකි.

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතයේ දැක්වෙන්නේ ෆිර්අවුන් සහ ඔහුගේ ප්රධානීන් වෙත මූසා (අලෛහිස්සලාම්) නබිවරයා ගිය අවස්ථාවයි. ඔහු ඔවුන් වෙත පැමිණියේ අපගේ පැහැදිලි සාධක සහ ආශ්චර්යයන් සමඟිනි. එහෙත්, ඔවුන් එම සත්යයන් දුටු විගස, ඒවා ගැන කල්පනා කර බැලීමට හෝ ඒවායේ ඇති සත්යතාවය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ නොකළහ. ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ව, ඔවුහු එම ආයාතයන් උපහාසයට හා පරිහාසයට ලක් කරමින් සිනාසෙන්නට පටන් ගත්හ. ඔවුන්ගේ මෙම හැසිරීම පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන්ගේ අහංකාරය, සත්යය පිළිගැනීමට ඇති අකමැත්ත සහ ධර්මයට ඇති ගැඹුරු වෛරයයි. ඔවුන් සිතුවේ තම බලය සහ තත්ත්වය අනුව එවැනි සත්යයන්ට වඩා තමන් උසස් බවයි. එබැවින් ඔවුහු එම ප්රාතිහාර්යයන් බැරෑරුම් ලෙස නොසලකා හැරියෝය.

උපදේශාත්මක පාඩම්:

* මෙම ආයාතය අපට උගන්වන්නේ අහංකාරය සහ උඩඟුකම මිනිසාව සත්යය පිළිගැනීමෙන් වළක්වන බවයි. ෆිර්අවුන් සහ ඔහුගේ පිරිස ආශ්චර්යයන් දැකත් ඒවා ප්රතික්ෂේප කළේ ඔවුන්ගේ උඩඟුකම නිසාය.

* සත්යය කෙතරම් පැහැදිලි වුවත්, එය පිළිගැනීමට සිතක් නැති අයට එය කිසිදු ප්රයෝජනයක් නොලැබේ. ඔවුහු එය උපහාසයට ලක් කරති.

* මුස්ලිම්වරයෙකු වශයෙන් අප ඉගෙන ගත යුතු පාඩම නම්, අල්ලාහ්ගේ සලකුණු සහ ආයාතයන් හමුවේ නිහතමානී වීම සහ ඒවා ගැන කල්පනා කිරීමයි. ඒවා උපහාසයට ලක් කිරීම ඉතාමත් නරක ක්රියාවකි.

* අල්ලාහ්ගේ දූතයින්ට සිදු වූ පීඩා සහ උපහාසයන් අපට මතක් කර දෙන්නේ, සත්යය මාවතේ ගමන් කරන විට එවැනි අභියෝගවලට මුහුණ දීමට සිදු විය හැකි බවයි. එහෙත්, අපගේ ඉවසීම සහ අල්ලාහ් කෙරෙහි විශ්වාසය තබා ගත යුතුය.