Сураи Аз-Зухруф — Оят 76

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «ظَلَمْنَاهُمْ»: ба онҳо ситам накардем, ҳаққи онҳоро поймол насохтем.

— «الظَّالِمِينَ»: ситамгарон, яъне касоне ки худро бо куфру инкор дар ҳалокат афканданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки ҳангоми дохил кардани кофирон ба оташи дӯзах, ба онҳо ҳеҷ ситаме нарасидааст ва ҳеҷ ҳаққе аз онҳо поймол нашудааст. Балки онҳо худашон ба худ ситам карданд, зеро бо куфру инкори худ ва бо рад кардани даъвати паёмбарон, роҳи ҳалокатро ихтиёр намуданд. Онҳо бандагии худро ба касе супориданд, ки сазовори ибодат нест, ва куфрро дар баробари Худованди ягона қарор доданд. Пас азобу ҷазои онҳо адолати Худост ва натиҷаи амали худи онҳост, на зулме аз ҷониби Парвардигор.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб азоб намекунад.

— Ҳар инсон масъули амали худаш аст; некӣ ва бадӣ натиҷаи интихоби худи ӯст.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост, яъне тавҳид ва итоати паёмбарон биравем, то аз зулм ва ҳалокат дур монем.

— Ин оят дили инсонро ба адолати Худо ва раҳмати Ӯ устувор месозад ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.