Сураи Аз-Зухруф — Оят 77

1. Маънии калимаҳои муҳимми оят:

• وَنَادَوْا — "ва нидо карданд" яъне бо овози баланд фарёд заданд ва ёрӣ талабиданд.
• يَا مَالِكُ — "эй Молик" — Молик номи фариштаи нигаҳбони дӯзах аст.
• لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ — "то Парвардигорат моро бимиранд" яъне моро нобуд кунад ва бимиранд, то аз азоб раҳо шавем.
• مَاكِثُونَ — "мондагон" яъне ҳамеша дар дӯзах монда, ҳеҷ гоҳ берун нахоҳед шуд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки гунаҳкорон ба дӯзах дохил мешаванд ва азоби сахт ва бепоёни онро мебинанд, онҳо бо овози баланд фарёд мезананд ва фариштаи нигаҳбони дӯзахро, ки номаш Молик аст, нидо мекунанд: «Эй Молик! Аз Парвардигорат хоҳиш кун, ки моро бимиранд, то аз ин азоби таҳаммулнопазир ором гирем ва раҳо шавем». Онҳо умедворанд, ки марг барои онҳо оромӣ меорад, зеро азоби дӯзах аз марг даҳшатноктар аст.

Аммо Молик ба онҳо ҷавоб медиҳад: «Шумо дар ин азоб ҳамеша мондагонед, ҳеҷ гоҳ намемиред ва азоб аз шумо канда намешавад». Яъне на марг барои онҳо меояд, ки ором гиранд, ва на аз азоб раҳо мешаванд. Ин ҷавоб барои онҳо боз ҳам дардноктар аст, зеро онҳо ҳамеша дар ҳолати азобу уқубат боқӣ мемонанд.

Ин оят нишон медиҳад, ки дар охират ҳақиқат барои инсонҳо ошкор мешавад ва онҳое ки дар дунё ҳақро рад карда буданд, дар он ҷо пушаймон мешаванд, аммо пушаймонии онҳо дигар фоидае надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки охират ҳақ аст ва азобу мукофоти Худо воқеӣ аст. Пас бояд дар дунё барои охират тайёрӣ кунем.
• Марг дар дӯзах барои гунаҳкорон орзу мешавад, аммо ба онҳо дода намешавад — ин нишон медиҳад, ки азоби охират чӣ қадар сахт аст.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо баргаштан даъват мекунад, зеро то дами марг фурсати тавба вуҷуд дорад.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳақ азоб намедиҳад; касоне ки дар дунё ҳақро рад карданд, дар охират ҷазои амали худро мебинанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба неъматҳои Худо шукр гӯем ва аз роҳи рост дур нашавем, то ба чунин ҳолати даҳшатнок гирифтор нашавем.