Сураи Аз-Зухруф — Оят 86

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Шафоат: миёнаравӣ ва хоҳиш кардани бахшоиш барои касе дар пешгоҳи Худованд.
• Мин дуниҳи: ғайр аз Ӯ, яъне ғайри Худои ягона.
• Шаҳида бил-ҳаққи: ба ҳақ шаҳодат дод, яъне ба ягонагии Худо ва рисолати Паёмбар (с) иқрор шуд.
• Ва ҳум яъламун: ва онҳо медонанд, яъне бо дили худ он чиро, ки бо забон шаҳодат доданд, тасдиқ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки он бутҳо ва маъбудоне, ки мушрикон ба ҷои Худо парастиш мекунанд ва умедворанд, ки онҳо дар пешгоҳи Худо барояшон шафоат хоҳанд кард, ҳеҷ ихтиёре бар шафоат надоранд ва наметавонанд барои касе шафоат кунанд. Ин гумон ва умеди онҳо беасос аст. Аммо касоне ки ба ҳақ — ба ягонагии Худованд ва ба рисолати Паёмбари Худо (с) — бо огоҳӣ ва дониш шаҳодат додаанд, Худованд метавонад ба онҳо иҷозати шафоат диҳад. Чунон ки Исо (а), Узайр (а) ва фариштагон, ки баъзе мардум онҳоро ба ҷои Худо парастиш карда буданд, аз зумраи касоне ҳастанд, ки ба ҳақ шаҳодат додаанд ва Худо ба онҳо иҷозати шафоат медиҳад. Онҳо бо дилу ботини худ он чиро, ки бо забон иқрор кардаанд, медонанд ва тасдиқ мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки шафоат танҳо бо иҷозати Худованд сурат мегирад ва ҳеҷ махлуқ ба худи худ соҳиби шафоат нест.
• Эътиқод ба ягонагии Худо ва шаҳодат ба ҳақ бо дониш ва огоҳӣ, шарти асосии сазовор шудан ба шафоат аст.
• Ин оят моро аз ширк ва умед ба ғайри Худо бозмедорад ва дили моро ба сӯи Худои ягона раҳнамун мекунад.
• Ислом дини дониш ва огоҳист, на дини тақлиди кӯр-кӯрона; бинобар ин шаҳодат бояд аз рӯи дониш ва боварии қалбӣ бошад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи наҷот ва сазовор шудан ба шафоат барои ҳама кушода аст, ба шарте ки ба ҳақ иқрор шавем ва онро бо дили худ тасдиқ кунем.