Сураи Аз-Зухруф — Оят 87

1. Маънои калимаҳо:

• وَلَئِن سَأَلْتَهُم: Ва агар бипурсӣ аз онҳо.
• مَّنْ خَلَقَهُمْ: Кист, ки онҳоро офаридааст?
• لَيَقُولُنَّ اللَّهُ: Ҳатман мегӯянд: Аллоҳ.
• فَأَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ: Пас чӣ гуна аз ҳақ рӯй гардонда мешаванд? «Юъфакун» аз решаи «афк» ба маънои гардондан ва дур кардан аз роҳи рост аст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки агар аз ин мушрикон бипурсӣ, ки онҳоро кӣ офаридааст, онҳо бешак эътироф мекунанд ва мегӯянд: «Моро Аллоҳ офаридааст». Ин эътирофи забонӣ ва ботинии онҳост, ки Офаридгорро танҳо Аллоҳ медонанд. Пас чӣ гуна бо вуҷуди ин эътироф, аз ибодати Ӯ рӯй мегардонанд ва ба ғайри Ӯ рӯ меоваранд? Ин ҳайратовар аст, ки инсон ба офаридгори худ эътироф дошта бошад, аммо дар амал аз Ӯ рӯй гардонад ва ба дигарон паноҳ барад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто мушрикон дар ботини худ вуҷуди Аллоҳ ва ягонагии Ӯро дар офариниш эътироф мекарданд, ки ин далели равшани тавҳид аст.
• Инсон бояд ба эътирофи фитрии худ амал кунад ва танҳо Аллоҳро ибодат намояд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки аз роҳи ҳақ рӯй нагардонем ва дар ибодат ба Аллоҳ ихлос дошта бошем.
• Ин оят далели он аст, ки Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи қатъӣ ба сӯи тавҳид даъват мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад.