Сураи Ад-Духан — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «تَوَلَّوْا»: рӯй гардонданд, рӯй тофтанд, яъне аз ӯ дур шуданд ва рӯй баргардонданд.

— «مُعَلَّمٌ»: таълимгирифта, омӯзонидашуда; яъне мегуфтанд, ки ин оятҳоро каси дигар ба ӯ ёд додааст, на аз ҷониби Худо.

— «مَجْنُونٌ»: девона, беақл.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки ҳақиқат барояшон равшан гардид ва паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо далелҳои возеҳ ба сӯяшон омад, онҳо аз ӯ рӯй гардонданд ва аз рӯи саркашӣ ва ҳавобаландӣ гуфтанд: «Ин мард касест, ки дигарон ба ӯ таълим додаанд, яъне он чӣ овардааст, аз ҷониби Худо нест, балки аз омӯзгори инсонӣ гирифтааст». Баъзеи онҳо инро мегуфтанд ва баъзеи дигарашон мегуфтанд, ки ӯ девона аст. Ҳамин тавр онҳо ба ҷои тафаккур ва қабули ҳақ, роҳи инкор ва таҳқирро пеш гирифтанд. Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва ғурур метавонад одамро аз пазириши ҳақиқати равшан боздорад, ҳатто вақте ки далелҳо комилан возеҳ бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пазириши ҳақиқат бояд аз рӯи инсоф ва тафаккур бошад, на аз рӯи ҳавобаландӣ ва саркашӣ.

— Қуръон ва паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо далелҳои равшан омадаанд; касе ки бо ғараз рӯй мегардонад, худро аз неъмати бузурги ҳидоят маҳрум мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба суханони беасос ва туҳматҳо дил набандем ва ҳақро бо далел бипазирем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас бо дили кушоду холис ба он муроҷиа кунад, роҳи ростро меёбад; ин моро ба муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он ташвиқ мекунад.