Сураи Ад-Духан — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَتَنَّا: озмудем, имтиҳон кардем.
• قَوْمَ فِرْعَوْنَ: мардуми Фиръавн, яъне миллати Миср дар замони Фиръавн.
• رَسُولٌ كَرِيمٌ: паёмбари гиромӣ, бузургвор, ки Мӯсо (алайҳис-салом) аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо пеш аз ин мушрикону кофирони Қурайш мардуми Фиръавнро озмуда, имтиҳон кардем. Ин озмоиш бо додани неъматҳои фаровон, молу сарват ва неъматҳои дунёвӣ буд, то онҳо шукр кунанд ва ба роҳи рост оянд. Аммо онҳо ба ҷои шукргузорӣ ба гуноҳу нофармонӣ рӯ оварданд ва аз ҳад зиёд карданд.

Баъд аз ин озмоиш, ба сӯи онҳо паёмбари гиромӣ ва бузургвор омад, ки ӯ Мӯсо ибни Имрон (алайҳис-салом) буд. Вай онҳоро ба ягонагии Худо ва ибодати танҳо Ӯ даъват кард. Ин паёмбар дар назди Худо ва дар миёни мардум соҳиби мақому манзалати баланд буд. Аммо мардуми Фиръавн ӯро дурӯғ бароварданд ва ба даъвати ӯ гӯш надоданд, ба сабаби он ҳалок гардиданд.

Ин оят ба Паёмбари Ислом (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар душманони имон ба даъвати шумо гӯш надиҳанд, пас оқибати онҳо ҳамон чизе хоҳад буд, ки ба мардуми Фиръавн расид. Худованд ҳамеша паёмбаронашро бо озмунҳо санҷида, сипас барои кофирон ҳукми худро ҷорӣ мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд бандагони худро бо неъматҳо ва имкониятҳо озмуда, месанҷад, ки оё шукр мекунанд ё ношукрӣ.
• Паёмбарон ҳамеша бо халқи худ бо меҳрубонӣ ва эҳтиром муносибат мекунанд, зеро онҳо дар назди Худо гиромӣ ҳастанд.
• Даъвати паёмбарон ба ягонагии Худо ва ибодати Ӯ асоси ҳаёти инсон аст.
• Кофирон ва нофармонон бояд бидонанд, ки оқибати бад дар интизори онҳост, агар ба даъвати ҳақ гӯш надиҳанд.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки ҳатто агар душманон муқобилат кунанд, пирӯзӣ аз они ҳақ аст.
• Қуръон бо зикри қиссаҳои гузаштагон ба мо таълим медиҳад, ки аз таърих ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.