Сураи Ад-Духан — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَدُّوا»: бидиҳед, супоред, таслим кунед.

— «عِبَادَ اللَّهِ»: бандагони Худо, ки дар ин ҷо мурод Бани Исроил аст.

— «أَمِينٌ»: бовафо, боэътимод, дар расонидани ваҳй ва рисолат покдомон.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Мӯсо (алайҳис-салом) ба Фиръавн ва қавми ӯ муроҷиат карда, гуфт: бандагони Худоро ба ман супоред ва онҳоро озод кунед, то бо ман бираванд ва танҳо Худои ягонаро ибодат кунанд. Онҳо бандагони Худоянд ва шумо ҳақ надоред, ки онҳоро ба бандагӣ ва зулм нигоҳ доред. Ман барои шумо паёмбари Худо ҳастам ва дар расонидани он чизе, ки ба ман амр шудааст, бовафо ва боэътимодам; аз он чизе намекоҳам ва ба он чизе намеафзоям. Мӯсо (алайҳис-салом) аз Фиръавн талаб кард, ки Бани Исроилро раҳо кунад, то онҳоро ба сарзамини Шом бибарад ва аз бандагии одамон раҳоӣ бахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони худро ҳимоят мекунад ва озодии онҳоро аз зулму истибдод талаб менамояд.

— Паёмбарон бо сифати амонатдорӣ ва ростқавлӣ фиристода мешаванд; онҳо дар расонидани паёми Худо ҳеҷ тағйире намедиҳанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон бовар кунем ва паёми онҳоро бипазирем, зеро онҳо боэътимод ва покдомонанд.

— Озодӣ ва ибодати танҳо ба Худо неъмати бузург аст ва бояд барои он қадрдонӣ кунем.

— Ислом дини адолат, раҳоӣ аз зулм ва эҳтироми ҳуқуқи инсон аст; ин моро ба сӯи некӣ ва ростӣ ҳидоят мекунад.