Сураи Ад-Духан — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «نَبْطِشُ»: феъли ҳозира аз решаи «батш», ки маънои гирифтан бо қувват ва сахтӣ, ҷазо додан бо шиддат аст.

— «الْبَطْشَةَ الْكُبْرَىٰ»: зарбаи бузург ва гирифтани сахти аз ҳама калонтар.

— «مُنتَقِمُونَ»: мо интиқомгирандаем, яъне ҷазодиҳанда барои куфру такзиб.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба кофирон аст ва Худованди Мутаъол онҳоро огоҳ мекунад, ки рӯзе фаро мерасад, ки Мо онҳоро бо шиддати тамом гирифта, ҷазо медиҳем. Ин гирифтан «батшаи бузург» номида шудааст, ки бузургтарин ва сахттарин ҷазои Худо бар душманонаш аст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин рӯз рӯзи ҷанги Бадр аст, ки дар он кофирон ба ҷазои сахт гирифтор шуданд ва ин пирӯзии равшани мӯъминон буд. Баъзе дигарон онро ба рӯзи қиёмат тафсир кардаанд, ки он рӯзи ҷазои ниҳоӣ ва интиқоми комил аз кофирон аст. Дар ҳар ду маъно, оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳеҷ гоҳ аз кофирон ва дурӯғбароварандагони паёмбаронаш ғофил нест ва ҳатман онҳоро ба ҷазои амалашон мерасонад. Калимаи «инна мутақимун» таъкид мекунад, ки интиқоми Худо ҳатмӣ ва бешубҳа аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки агар дар дунё кофирон ва золимон қувват ва ғалаба дошта бошанд ҳам, дар ниҳоят Ҳақ пирӯз мешавад ва ҷазои Худо фаро мерасад.

— Инсонро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳеҷ амали нек ва бад бе ҷазо намемонад ва Худованд одил аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз куфру такзиб дурӣ ҷӯем, зеро интиқоми Худо сахт аст.

— Ҳамчунин ин оят сабаби умедворӣ барои мӯъминон аст, ки агар дар роҳи ҳақ сабр кунанд, пирӯзӣ ва ёрии Худо ба онҳо хоҳад расид, чунон ки дар рӯзи Бадр расид.

— Ва оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад, ки рӯзи ҳисобу китоб ва интиқоми комил аст, ва моро ба омодагӣ барои он рӯз ташвиқ мекунад.