Сураи Ад-Духан — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَذَٰلِكَ — «Ҳамин тавр», яъне ин гуна аст ҳукми Мо бо касоне, ки нофармонӣ мекунанд.
• وَأَوْرَثْنَاهَا — «ва онҳоро мерос додем», яъне он неъматҳо ва молу дороиҳоро ба дигарон додем.
• قَوْمًا آخَرِينَ — «қавми дигар», яъне мардуми нав, ки ҷои онҳоро гирифтанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳамин тавр — яъне бо ҳамин азобу ҳалокат — аст ҳукми Мо бо касоне, ки оёти Моро дурӯғ мешумурданд ва неъматҳои Моро бо куфру ношукрӣ иваз мекарданд. Мо он боғҳо, чашмаҳо, киштзорҳо ва ҷойҳои некӯи Фиръавн ва қавми ӯро ба мардуми дигаре мерос додем, ки онҳо банӣ Исроил буданд. Онҳо пас аз ҳалокати Фиръавн ва лашкари ӯ ҷои онҳоро гирифтанд ва ба он неъматҳо соҳиб шуданд. Ин ҳодиса ибратест барои ҳамаи наслҳо, то бидонанд, ки ҳокимияту неъматҳо аз они Худост ва Ӯ онҳоро ба ҳар касе, ки хоҳад, медиҳад ва аз ҳар касе, ки хоҳад, мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ нофармониро бе ҷазо намегузорад.
• Неъматҳои дунё на ҳамешагии касанд; онҳо метавонанд аз дасти як қавм ба қавми дигар гузаранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки шукргузори неъматҳои Худо бошем ва аз куфру ношукрӣ дурӣ ҷӯем.
• Қиссаи Фиръавн ва банӣ Исроил дарс аст, ки зулму такаббур ба ҳалокат мебарад ва фурӯтанӣву итоат ба наҷот мерасонад.
• Ин оят дили мӯъминро ба Худо устувор месозад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва Ӯ ҳар кориро ба ҳикмат анҷом медиҳад.