Сураи Ад-Духан — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّ»: ҳарф барои таъкид аст, яъне «бешубҳа, ҳамоно».

— «هَٰذَا»: «ин» — ишора ба азоб ва ҳолате, ки гунаҳкорон дар он қарор доранд.

— «مَا»: «он чизе».

— «كُنتُم»: «шумо будед».

— «بِهِ»: «ба он».

— «تَمْتَرُونَ»: аз феъли «имтироъ» — шак кардан, дудила будан, яқин надоштан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба аҳли дӯзах ҳангоми гирифтор шудан ба азоб мефармояд: бешубҳа, ин азобе, ки имрӯз шумо мечашед, ҳамон чизест, ки дар дунё дар бораи вуқӯъи он шак мекардед ва ба он яқин надоштед. Ҳоло он шак ба яқин табдил ёфт ва он чиро, ки инкор мекардед, бо чашми худ мебинед. Ин ҷазо натиҷаи он аст, ки шумо оятҳои Худоро дурӯғ мешумурдед ва рӯзи қиёматро бовар намекардед. Аммо имрӯз на шак боқӣ мондааст ва на баҳсу ҷидол; ҳақиқат равшан шудааст, вале дигар фоидае надорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шак ва дудилагӣ дар бораи рӯзи қиёмат ва азоби Худо роҳи халосӣ нест, балки бояд пеш аз расидани аҷал ба яқин ва имон бирасем.

— Қуръон ҳақиқатро чунон равшан баён мекунад, ки инсонро ба андеша водор мекунад ва ба сӯи тавба ва амали нек раҳнамо мешавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё фурсати маҳдуд аст; ҳар ки имрӯз имон оварад, фардо пушаймон намешавад.

— Ваъдаҳои Худо ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар онҳо нест; пас бояд бо дили устувор ба Қуръон ва аҳкоми он пайравӣ кунем, то дар он рӯз аз наҷотёфтагон бошем.