Ад-Духан сүрәсе — Аять 57

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَضْلًا — бу бүләк, рәхмәт һәм игелек мәгънәсендә.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ — олы, зур уңыш, бөек коткарылыш.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә тәкъва мөэминнәргә биреләчәк олы нигъмәтләрне искә ала. Аларга әҗәлнең беренче тапкыр — дөньяда килүе җитә, ә инде оҗмахта аларга үлем юк. Аллаһы аларны җәһәннәм газабыннан саклый. Бу — Аллаһының аларга булган рәхмәте, игелеге һәм юмартлыгы. Ул моны аларның гамәлләре өчен түгел, ә Үзенең киң рәхмәте белән эшли. Оҗмахка керү һәм уттан котылу — менә шушы гына чын мәгънәдә бөек уңыш, зур җиңү. Бу уңыштан да зуррак уңыш юк, чөнки ул мәңгелек сәгадәткә ирешүне аңлата. Аллаһы Тәгалә Коръәнне җиңеләйтеп, аның мәгънәләрен аңлаешлы итеп бәян итте, кешеләрнең аңлап, гыйбрәт алып, вәгазьләнүләре өчен.

Аятьтән алынган файдалар:

• Аллаһының тәкъва колларына карата рәхмәте бик зур — Ул аларны үз ихтыяры белән, гамәлләреннән тыш та бүләкли.
• Оҗмахта мөэминнәргә үлем юклыгы — Аллаһының аларга булган иң зур нигъмәте.
• Дөньядагы һәр уңыш вакытлыча, ә оҗмахка ирешү — мәңгелек уңыш, шуңа күрә аңа омтылырга кирәк.
• Аллаһы Коръәнне аңлаешлы итеп иңдергән, димәк, һәркем аны укып, аңлап, гамәл кылырга тиеш.
• Бу аять мөэминнәрне дәртләндерә: аларның тырышлыклары юкка чыкмый, Аллаһы аларны иң матур бүләк белән котлый.