Duxon surasi — Oyat 57

Kalimalarning ma'nolari:

• فَضْلًا – fazl, inoyat, yaxshilik.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ – buyuk najot, ulug‘ zafar.

Tafsir:

Bu oyatda Alloh taolo taqvodor bandalariga jannatda beriladigan ne’matlarni zikr qilib, ularning dunyodagi birinchi o‘limdan boshqa o‘limni tatib ko‘rmasliklarini, shuningdek, ularni do‘zax azobidan saqlashini bayon qiladi. Bu – Allohning ularga bo‘lgan fazli va ehsonidir. Ya’ni, ular bu mukofotga o‘z amallari bilan yetishmaganlar, balki Alloh taoloning o‘zi ularga marhamat qilib, jannatga kiritgan va do‘zaxdan saqlagan. Keyin Alloh taolo: "Bu – buyuk najotdir", deb ta’kidlaydi. Chunki jannatga kirish va do‘zaxdan qutulish – inson erishishi mumkin bo‘lgan eng ulug‘ maqsad va eng buyuk zafardir. Undan keyingi har qanday ne’mat shu najotning davomidir. Alloh taolo shuningdek, Qur’onni Payg‘ambarimizning tilida oson qilib tushirganini eslatib, bu orqali odamlarning eslatma olishlari va ibrat olishlarini iroda qilganini bildiradi.

Foydalar:

• Alloh taoloning fazli va rahmati kengdir; U bandalarini o‘z amallariga yarasha emas, balki o‘z fazli bilan mukofotlaydi.
• Jannatga kirish va do‘zaxdan qutulish – eng buyuk maqsad; musulmon kishi butun hayotini shu maqsadga yo‘naltirishi lozim.
• Qur’onning oson tushirilishi – Allohning insoniyatga bo‘lgan ulkan rahmatidir; bu kitobni o‘qish, tushunish va undan saboq olish har bir mo‘minning burchidir.
• Taqvodorlar uchun o‘limdan keyin abadiy hayotda hech qanday qo‘rquv va xafalik yo‘q; bu haqiqat mo‘minning qalbini taskin bilan to‘ldiradi va uni yaxshi amallarga undaydi.