Сураи Аль-Ахкаф — Оят 10

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَرَأَيْتُمْ — «Хабар диҳед», «бигӯед» (дар ин ҷо ба маънои пурсиш ва огоҳӣ омадааст).
• شَاهِدٌ — «Гувоҳ».
• مِثْلِهِ — «Мисли он», яъне мисли Қуръон аз ҷиҳати маъноҳо ва тасдиқи он.
• اسْتَكْبَرْتُمْ — «Кибр кардед», «гарданкашӣ кардед».
• الظَّالِمِينَ — «Золимон», яъне ситамгарон бар нафси худ бо куфру гарданкашӣ.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба ин мункирон бигӯ: Ба ман хабар диҳед, агар ин Қуръон аз ҷониби Аллоҳ бошад ва шумо ба он куфр оварда бошед, ва гувоҳе аз бани Исроил бар мисли он гувоҳӣ дода бошад — яъне он чизе ки дар Таврот аз тасдиқи ин Қуръон ва паёмбарӣ омадааст — ва ӯ ба он имон оварда бошад ва шумо бо гарданкашӣ аз имон овардан ба он худро бузург дошта бошед, оё шумо дар ин ҳол золим нестед? Ҳамоно Аллоҳ қавми золимонро ба сӯи ҳақ ҳидоят намекунад.

Ин оят ба мункирони Макка нишон медиҳад, ки ҳақиқати Қуръон бо далелҳои равшан собит аст: аз як тараф, он аз ҷониби Аллоҳ аст, ва аз тарафи дигар, гувоҳии олими бани Исроил, ки мисли он дар Таврот омадааст, инро тасдиқ мекунад. Вақте ки чунин гувоҳи одил имон меорад, аммо онҳо бо кибру гарданкашӣ рӯй мегардонанд, ин нишонаи зулм ва ситам бар нафси худ аст. Аллоҳ чунин мардуми золимро ба роҳи рост ҳидоят намекунад, зеро онҳо худашон роҳи ҳидоятро бо ихтиёри худ рад кардаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон китоби ҳақ аст ва далелҳои он равшану қатъӣ мебошанд.
• Тасдиқи аҳли китоб, ки ҳақро шинохтаанд, барои мӯъминон далели иловагӣ ва тасаллибахш аст.
• Кибру гарданкашӣ сабаби асосии рад кардани ҳақ ва маҳрум шудан аз ҳидоят аст.
• Аллоҳ бандагони худро ба ҳақ ҳидоят мекунад, аммо касоне ки бо ихтиёри худ зулм мекунанд, аз ин неъмат маҳрум мемонанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бо фурӯтанӣ қабул кунем ва аз кибру гарданкашӣ дурӣ ҷӯем, то аз ҷумлаи ҳидоятёфтагон бошем.