Сураи Аль-Ахкаф — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• إِفْكٌ: дурӯғ, сохта.
• قَدِيمٌ: кӯҳна, қадимӣ, яъне чизе ки аз замонҳои пеш мондааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирон ба мӯъминон мегуфтанд: «Агар он чизе ки Муҳаммад (с) овардааст, роҳи хайр мебуд, ин одамон пеш аз мо ба он намешитофтанд». Онҳо бо ин суханон мехостанд бигӯянд, ки гӯё мӯъминон одамони заиф, фақир ва банда буданд, ва агар ин дин ҳақ мебуд, аввал одамони бонуфуз ва бузург ба он мегравиданд. Ин сухан аз рӯи ғурур ва худписандӣ гуфта мешуд, на аз рӯи далел ва ҳақиқат.

Сипас Худованд мефармояд: чун ин кофирон бо Қуръон ҳидоят наёфтанд ва аз он фоида нагирифтанд, ба зудӣ мегӯянд: «Ин Қуръон дурӯғе қадимӣ аст, ки аз гузаштагон боқӣ мондааст». Яъне онҳо ба ҷои он ки ба ҳақиқати Қуръон биандешанд ва бо дили кушод онро бишнаванд, ба баҳонаҳои беасос рӯ меоваранд ва онро ба дурӯғ ва афсонаҳои пешиниён нисбат медиҳанд. Ин рафтори онҳо нишонаи он аст, ки онҳо намехоҳанд ҳақро бипазиранд ва аз рӯи ҳасад ва кибр аз имон ба он худдорӣ мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини ҳақ аст ва пазируфтани он ба мақоми иҷтимоӣ, сарват ё қудрати одамон вобаста нест; балки ба покии дил ва ҷустуҷӯи ҳақ вобаста аст.
• Ғурур ва худписандӣ метавонад одамро аз пазируфтани ҳақ боздорад, ҳатто агар далелҳо равшан бошанд ҳам.
• Қуръон китоби ҳидоят аст барои касе ки бо дили кушод ва нияти пок ба он рӯ оварад; ва касе ки аз он рӯй гардонад, ба баҳонаҳои беасос паноҳ мебарад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем ва аз таълимоти он фоида гирем, на ин ки ба суханони беасоси душманони ислом такя кунем.
• Ислом барои ҳамаи одамон — ғанӣ ва фақир, озод ва банда, қавӣ ва заиф — роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад ва ин аз бузургтарин неъматҳои Худованд аст.