Сураи Аль-Ахкаф — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Танзил (تنزيل): фурӯ фиристодан, нозил кардан. Дар ин ҷо маънои он аст, ки Қуръон аз ҷониби Худо ба тадриҷ фурӯ фиристода шудааст.
• Китоб (الكتاب): китоб, яъне Қуръони Карим.
• Азиз (العزيز): Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад; тавонманде, ки шикастнопазир аст.
• Ҳаким (الحكيم): Доно, ҳикматманд; дар офариниш, тақдир ва шариати Худ доно ва боҳикмат аст.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръон китобест, ки аз ҷониби Худованди Азиз — Ғолиби шикастнопазир, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб шуда наметавонад — ва Ҳаким — Донои боҳикмат дар офариниш, тақдир ва шариати Худ — фурӯ фиристода шудааст. Фурӯ фиристодани ин китоб аз ҷониби чунин Худованде, ки қудраташ бепоён ва ҳикматаш комил аст, нишонаи он аст, ки ин китоб ҳақ аст ва дар он ҳеҷ шакке нест. Ӯст, ки бо қудрати худ Қуръонро ҳифз мекунад ва бо ҳикмати худ аҳкому дастурҳои онро бо адлу ростӣ ва манфиати бандагонаш муқаррар намудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон каломи Худои Азизу Ҳаким аст, на суханони одамӣ ё фаришта. Пас бояд онро бо эҳтиром ва итоат қабул кунем.
• Номи «Азиз» моро бовар медиҳад, ки Худо қодир аст Қуръонро аз таҳрифу тағйир ҳифз кунад ва дини Худро ғолиб гардонад.
• Номи «Ҳаким» моро итминон медиҳад, ки ҳамаи аҳкому дастурҳои Қуръон аз рӯи ҳикмат ва ба манфиати мост, ҳатто агар мо ҳикмати баъзе аз онҳоро дарк накунем.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоист аз ҷониби Худованде, ки ҳам қудрат дорад ва ҳам ҳикмат. Пас биёед ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем, то дар дунёву охират саодатманд шавем.
• Ин оят дили мӯъминро ором мекунад, ки вай пайрави китобест, ки аз ҷониби Азизу Ҳаким фурӯ фиристода шудааст; чунин китоб ҳаргиз вайро ба гумроҳӣ намебарад.