Сураи Аль-Ахкаф — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بِالْحَقِّ — ба ҳақ, яъне бо ҳикмати дуруст ва мақсади муайян, на беҳуда ва бемақсад.
• أَجَلٍ مُّسَمًّى — муддати муайяншуда, вақти муқарраргардида, ки танҳо Худо онро медонад.
• مُعْرِضُونَ — рӯйгардонҳо, беэътиноён, яъне касоне ки аз индарзҳо рӯй мегардонанд ва ба онҳо аҳамият намедиҳанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Осмонҳо, Замин ва ҳар он чи дар байни онҳост, беҳуда ва бемақсад наофаридааст. Балки ҳамаи онҳоро ба ҳақ ва бо ҳикмати амиқ офаридааст, то бандагон Парвардигори худро тавассути ин офаридаҳо бишиносанд ва танҳо Ӯро ибодат кунанд ва ба Ӯ ҳеҷ чизро шарик наоваранд. Инчунин, то вазифаҳои худро дар рӯи Замин иҷро намоянд ва адлу инсофро барқарор созанд — то муддати муайяне, ки танҳо Худо онро медонад ва он рӯзи қиёмат аст. Пас, эй мардум, бедор шавед ва биандешед, ки барои чӣ офарида шудаед ва аз шумо чӣ талаб мешавад. Аммо касоне ки ба Худо куфр варзиданд, аз он чизе ки дар Қуръон ба онҳо индорз дода шудааст, рӯй мегардонанд ва ба он аҳамият намедиҳанд, на панд мегиранд ва на андеша мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҷаҳони офаридашуда беҳуда нест, балки ҳама чиз бо ҳикмати Худо офарида шудааст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба бузургии Парвардигори худ пай барад ва Ӯро аз дилу ҷон дӯст дорад.
• Оят моро ба андеша водор мекунад, ки барои чӣ офарида шудаем ва вазифаи мо дар ин ҷаҳон чист — ибодати Худои ягона ва барқарор кардани адлу ростӣ.
• Худо тавоност, ки инсонро баъд аз марг дубора зинда кунад, зеро Ӯ Осмонҳову Заминро аз нестӣ офаридааст. Ин боиси умедворӣ ба раҳмати Худо ва тарс аз рӯзи қиёмат мегардад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки рӯй гардондан аз индарзҳои Қуръон роҳи кофирон аст ва мо бояд аз онҳо панд гирем ва ба суханони Худо гӯш диҳем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад. Пас, биёед ба Қуръон муҳаббат дошта бошем ва аз он пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб гардем.