Сураи Мухаммад — Оят 19

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• فَاعْلَمْ: Пас бидон, огоҳ бош.
• لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ: Ҳеҷ маъбуди баҳаққе ҷуз Аллоҳ нест.
• وَاسْتَغْفِرْ: Ва омурзиш бихоҳ.
• لِذَنبِكَ: Барои гуноҳи худ.
• مُتَقَلَّبَكُمْ: Ҷойи гардишу рафтуомади шумо дар рӯз.
• مَثْوَاكُمْ: Ҷойи оромишу қароргоҳи шумо дар шаб.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки бо яқини комил бидонад ва бовар дошта бошад, ки ҳеҷ маъбуди баҳаққе ҷуз Аллоҳи Ягона нест. Ин дониш бояд бо дил ва амал тавъам бошад, яъне ӯ бояд дар тавҳид устувор бимонад ва дигаронро низ ба он даъват кунад.

Сипас Аллоҳ ба ӯ фармон медиҳад, ки барои гуноҳи худ аз Аллоҳ омурзиш бихоҳад. Ҳарчанд Паёмбар (с) маъсум аст, ин фармон барои он аст, ки ӯ барои уммати худ намунаи ибрат бошад ва дар пеши Аллоҳ хоксорӣ ва тавозуъ нишон диҳад. Ҳамчунин бояд барои мӯъминон ва мӯъминот низ истиғфор кунад, яъне аз Аллоҳ бихоҳад, ки гуноҳони онҳоро биомӯрзад.

Дар охир Аллоҳ мефармояд, ки Ӯ ҳамаи ҳаракату сукуни шуморо дар рӯз ва ҷойи оромишу қароргоҳи шуморо дар шаб медонад. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест ва Ӯ ба ҳамаи аҳволи бандагонаш огоҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Тавҳид асоси имон аст: Ин оят моро водор мекунад, ки бо яқини комил ба ягонагии Аллоҳ бовар кунем ва Ӯро танҳо маъбуди баҳақ бидонем.
• Истиғфор суннати паёмбарон аст: Ҳатто Паёмбар (с) бо вуҷуди маъсум будан ба истиғфор фармон ёфтааст, пас мо бандагони гуноҳкор бештар бояд ба истиғфор рӯй оварем.
• Дуои барои дигарон: Ислом моро тарбият мекунад, ки на танҳо барои худ, балки барои бародарону хоҳарони мӯъмин низ дуо ва истиғфор кунем.
• Дониши Аллоҳ ҳама чизро фаро мегирад: Донистани он ки Аллоҳ ҳамаи ҳаракату сукуни моро медонад, моро ба худдорӣ аз гуноҳ ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад.
• Умед ба раҳмати Аллоҳ: Оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ дарроти бахшишро кушодааст ва ҳар кас бо истиғфор метавонад ба раҳмати Ӯ умедвор бошад.