Surah Qaf — Aya 16

Ma’anonin Kalmomin:

• تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ: Abin da zuciyar mutum ke yi masa gargaɗi da tunani, na alheri ko sharri, na ɓoye ko bayyane.
• حَبْلِ الْوَرِيدِ: Jijiyar wuya wadda ke haɗa zuciya da kwakwalwa, kuma tana kusa da fatar wuya; ita ce babbar jijiya da ke jigilar jini a jiki.

Fassarar Aya:

Lalle ne, Mun halicci ɗan Adam, kuma Muna sanin duk abin da ransa ke yi masa waswasi da shi na tunani da nufi, na alheri ko sharri. Kuma Mu ne mafi kusanci gare shi fiye da jijiyar wuya da take kusa da shi; domin Muna sanin abin da ke ɓoye a cikin zuciyarsa, kuma ba mu ɓuya da wani abu daga cikin halinsa. Wannan kuwa nuni ne ga cikakkiyar sanin Allah da ikonsa, da cewa ba ya ɓuya da wani abu daga halittunsa, har ma da mafi ɓoye a cikin tunaninsu.

Fa’idojin da ake samu daga aya:

1. Imani da cikakken sanin Allah yana ƙarfafa mumini ya tsare kansa daga zunubai, musamman na ɓoye, domin ya san cewa Allah yana ganinsa kuma yana sane da abin da ke cikin ransa.
2. Aya tana ƙarfafa mutum ya riƙa tsarkake zuciyarsa da tunaninsa, domin Allah yana lura da su, kuma zai yi hisabi a kai.
3. Sanin kusancin Allah ga mutum yana cusa wa mumini jin daɗin ibada da amincewa da Allah, domin ya san cewa Allah yana ji da shi kuma yana amsa masa a kowane lokaci.
4. Aya tana nuna girman ikon Allah da cikakkiyar saninsa, wanda ke sa mutum ya ƙara girmama Allah da jin tsoronsa a cikin ɓoye da bayyane.